K. ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 



109 



kamienistą dolinkę, a źe płynie od wsi Kamienicy, więc się nazywa Potokiem 

 kamienickim. Most wzniesiony jest 375 m na poziom morza. Niedaleko za mostem 

 zaczyna się właściwy wyłom Dunajca. 



Dolinka przeistoczyła się w wielki wąwóz karpacki. Sosny zostały za Ja- 

 zowskiem, a brzozy w okolicy Łącka, w całym wyłomie królują buki, tworząc 

 gdzieniegdzie gęste lasy na wyższych pochyłościach wąwozu. 



Wąwóz ciągnie się około 8 km przez wsie Wietrznicę, Tylmanowę (395 m nad 

 Bałtyk) i Kłodnę. 



Chaty góralskie i ż wirówka z trudnością znajdują miejsce, aby się umieścić 

 w pobliżu Dunajca. Zwirówkę często muszą podtrzymywać murowane skarpy. 



Rzeka zmieniła się zupełnie: spadek duży, prędkość odpowiednia, więc szumi 

 spieniona w łożysku skalistem. A źe masa przepływającej wody równa się iloczy- 

 nowi prędkości przez powierzchnię przecięcia, więc przy znacznie zwiększonej pręd- 

 kości, szerokość rzeki tak zmalała, źe Dunajec wygląda, jak górski potok. Choć 

 maleńki w porównaniu z coraz groźniej szemi bokami wąwozu, rozwali on je z czasem 

 i łożysko o parę set metrów pogłębi, a wyłom przemieni w przedłużenie doliny 

 sądeckiej. Sosny i brzozy będą tu kiedyś rosły na miejscu buków. Nim to jednak 

 nastąpi, będzie dość czasu na duże zmiany w Europie. 



Chociaż przed kilkudziesięciu laty wszyscy wierzyli głośnemu zdaniu Giober- 

 tego: „narody chrześcijańskie nie umierają", sądzę, źe dużo ich zabraknie, nim 

 Dunajec wyłom po swojemu uporządkuje. Może pierwsze zanikną narodowości, ani 

 myślące dziś o śmierci. 



Minąwszy wyłom, wjeżdżam na niewielką dolinę krościeńską, leżącą już ze 

 strony południowej grzbietu karpackiego. 



Ze wszystkich stron góry otaczają dolinę. Wprost Pieniny, na prawo podnóża 

 Lubienia, na lewo Dzwonkówki, należące do głównego grzbietu. 



Schludne miasteczko powiatowe, Krościenko, leży nad Krośnicą, lewym dopły- 

 wem Dunajca. Dunajec, ponieważ płynie po dolinie krościeńskiej z mniejszym 

 spadkiem, niż w wyłomie, więc znowu szeroki. 



Za Krościenkiem po moście na Dunajcu przejeżdżam z lewego na prawy 

 brzeg rzeki. Niedaleko za mostem łąka przy drodze niewielka. Co na niej rosło 

 w czerwcu 1889 roku, nie wiem, bo jechałem do Szczawnicy przez Piwniczną. Ale 

 w roku 1880 pamiętam, źe była przepełniona mieczykami (Gladiolus imbrica- 

 tus L.). Obecnie mieczyków nie widać, ale na ich miejscu chwieją się wysokie 

 krzaki rozrodzonej tawliny zwyczajnej (Spiraea Ulmaria L.), która dawniej na 

 tern miejscu nie rosła. Przykład to trafiających się niekiedy płodozmianów natu- 

 ralnych. 



Za łączką droga przysuwa się do samego Dunajca, bo z lewej strony pcha się 

 na nią wzgórze, oddzielające dolinę krościeńską od doliny szczawnickiej. Wzgórze 

 to widocznie łączyło się kiedyś z Pieninami, nim je Dunajec rozdzielił. Minąwszy 

 tę naturalną granicę, znalazłem się na dolinie szczawnickiej, to jest u celu 

 podróży. 



Długość doliny szczawnickiej od Dunajca do góry Sygły, położonej na wodo- 

 dziale Dunajca i Popradu wynosi 12 km. Największa szerokość od Szczawnickiej 

 Skałki w głównym grzbiecie do Łaźni w paśmie granicznem wynosi 9 km. 



