K. ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 121 



W. et Grek.), wilzyny polnej (Ono ni s arvensis L.), mieczyków (Gladiolus 

 imbricatus L.) i t. p. 



Im wyżej, tern coraz ciekawsze gatunki przybywają. Na wzniesieniu 630 m 

 nad iioziom morza zjawiają się po raz pierwszy storczyki kuliste (Orchis glo- 

 bosa L.), a wiele gatunków, niżej z rzadka rozrzucony cli, zaczyna występować 

 gromadnie. W czerwcu aż się bielą wyżej położone polany od kwitnącej koni- 

 czyny górskiej. Tu dopiero można zrozumieć, że lineuszowska nazwa Trifolium 

 montanum jest, bardzo dla tej koniczyny właściwa, bo choć wszędzie u nas na 

 równinach się spotyka, ale nigdy w takiej ilości. Jest to najpospolitsza ro- 

 ślina kwiatowa wyżej położonych polan. Są rośliny, co także wielkiemi rosną 

 gromadami, ale na niektórych tylko polanach, na innych, albo ich brakuje zupeł- 

 nie, albo wegetują w małej liczbie osobników. 



Do zwolenników życia gromadzkiego na niektórych polanach należą: przy- 

 wr otnik pospolity (Alchemii] a vułgaris L.), len lokowy (Linum catharti- 

 c nm L . ) , kosatka błotna (T o f i e 1 d i a c a 1 y c u 1 a t a Wahlen. ) , gołek dług oostrog owy 

 (Gymnadenia conopsea R. Br.), kąsina bezlodygowa (Car lin a acaulis L.), 

 okrzyn szerokolistny (Laserpitium latifolium L.) i t. p. 



Dużo bywa brodaiunika jednokwiatoicego (Leontodon hastilis L.) i dzwonka 

 skupionego (Campanula glomerata L.), który na równinach przenosi zarośla 

 nad miejsca słoneczne, tutaj odwrotnie, woli polany, niż miejsca zacienione, cho- 

 ciaż i na nich się spotyka. 



Z niezapominajek najczęstsza: niezapominajka pośrednia (Myosotis inter- 

 media Lmk.); a z goryczek: goryczka tępolistna (Gentiana obtusifolia Willd.). 



Następujące rośliny niezbyt często spotkać można, mimo to, wielce urozmai- 

 cają roślinność polan: koniczyna lśniąco-brunatna (Trifolium spadiceum L.). 

 jastrun baldaszkogronowy (C liry san themum corymbosum L.), goryczka krzy- 

 żowa (Gentiana cruciata L.), czyściec alpejski (Stach) 7 s alpina L.), kosmatka 

 czerwonawa (Luz ula rubel la Hop>p.), podkolan zielonawy (Peristylus viridis 

 Lindl.), storczyk wielkokwiatowy, podpalony i samczy (Orchis mil i tar i s L., Or- 

 chis ustulata L., Orchis mascula L.). 



Warto zanotować, że u okazów szczawnickich storczyka u-ielkoiciatoicego (Or- 

 chis militaris L.) warga ma kształt zbliżony do Orchis tephr osanthos 

 yarietas Beyrichii (Eeichenbach. Tom XIV, Tabl. DV.). 



Skromniej od powyższych roślin wyglądający, mój stary tatrzański znajomy, 

 szczaw górski (Rum ex arifolius L.), z którym się spotkałem na szczawnickich 

 polanach Cieluśkach, niemało mnie zadziwił, gdyż nie spodziewałem się go zoba- 

 czyć. W Tatrach dosięga najwyższych szczytów. Nie widziałem go tam niżej 

 1,000 m, tymczasem polany Cieluśki w miejscu, gdzie ten szczaw zebrałem, są 

 około 700 m nad poziom morza wzniesione. 



Starzec podalpejski (Senecio subalpinus Koch.) rośnie tu tylko na pola- 

 nach głównego grzbietu, wyżej niż 900 m wyniesionych nad poziom morza. 



Piękne są polany karpackie: ciche, wonne, barwne, z orzeźwiającem powie- 

 trzem i ze wspaniałemi krajobrazami górskiemi, ale kto upodobał ponure myśli, 

 może nawet tutaj znaleźć dla nich pożywienie. Pierścienie pasorzytnej kanianki po- 

 spolitej (Cuscuta europą ea L.) omotują zamizerowane, bezbronne koniczyny, 



Para. Fizyogr. Tom XII. Dział UL -16 



