K. ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 



J23 



zbytniej spiekoty, na gruncie z cienką warstwą rodzajną o skalistem podłożu. 

 Boztropny góral szanuje łaszki na polanie, bo mu przysparzają siana, a jego 

 dzieci darzą orzechami. 



Obejrzawszy najpospolitsze krzewy, przejdźmy do roślin zielnych. Na mie- 

 dzach przedewszystkiem zwraca uwagę florysty licznie rozrodzony iprzewiercień 

 sierpoicaty (Bupleurum falcatum L.); w zaroślach zaś często się spotykająca 

 szałwia lepka (Sal vi a glutinosa L.). Obadwa gatunki nie należą do flory okolic 

 Warszawy. 



Najczęściej towarzyszą przemercieniowi na miedzy: cykorya, przytulią biała, 

 (Gallium Moll u go L.), lucerna sierpowata (Medicago falcata L.) i lebiodka 

 (Origanum viii g ar e L.), której najwięcej. Ośmiał (Cerinthe minor L.j nie- 

 często się spotyka. 



W zaroślach z dostateczną ilością wilgoci trafia się pod krzakami tojeść ga- 

 jowa (Lisim achia nemom m L.), nienaleźaca do flory Mazowsza. Po wierzchu 

 krzaków pną się łodygi chmielu. Jeżeli, prócz wilgoci, cienia dosyć, to czyściec 

 leśny (Stachys silvestris L.) przypomina Bielany pod Warszawą. W zaro- 

 ślach wśród pól dużo natcłoci pospolitej (Solidago Virga aurea L.), starca 

 podbałdaszkowego (Senecio Jacobea L. ), sałaty zwyczajnej (L a c t u c a m u r a 1 i s 

 Less.), naparstnicy (Digitalis ambigua Murr.) i dziurawców, między niemi 

 kosmaty (Hypericum hirsutum L.), nienależący do flory Mazowsza. 



Wyżej w zaroślach wśród polan często widzieć można: storczyk plamisty 

 (Orchis maculata L.), podkolan wonny (Platanthera bifolia Bieli.), dwu- 

 listnik owalny (Listera ovata B. Br.), barszcz (Heracleum Spondylium L.), 

 toykę ptasict (Vi ci a Cracca L.) i goryczkę trojeścioicatą (Gentiana asclepia- 

 dea L.), jednę z najpiękniejszych roślin karpackich. 



Nieco rzadziej się spotyka jaskier kosmaty (Banunculus łanu gin o sus 

 L.), jirletke leśna, (Lychnis silvestris Schkuhr.), traganek lukrecyoicy (Astra- 

 galus glycyphyllus L.), wykę leśna, (Vi ci a silvatica L.), oman gładki 

 (Inula salicina L.), jastrzębiec baldaszkoiry (Hieracium umbellatum L.) 

 i dryakiew podgryzioną (Scabiosa succisa L.), której, jak opowiedziałem 

 w rozdziale III-cim, rośnie na wrzosowiskach tysiące osobników w Brwinowie pod 

 Warszawą. 



Do zaroślowych rzadkości doliny szczawnickiej należą: buławnik mieczolistny 

 (Cephalanthera ensifolia Bich.), niewymieniony u Knappa dla okolic Szczaw- 

 nicy, rosnący w cienistych zaroślach, obok lasu na Przysłupie; żywokost sercotoaty 

 (Symphytum cordatum WK.) i poioojnik alpejski (Clematis alpina Mili.), 

 rosnące w zaroślach pod Wysoką na wzniesieniu 900- — 1,000 m; oraz kłosoimica 

 leśna, (Brachypodium silvaticum P. B.), rosnąca dziko w parku przy zakła- 

 dzie, którą mi wskazał pan Józef Zubrzycki, znawca flory miejscowej. 



Obnażonych skał na dolinie szczawnickiej znacznie mniej, niż w sąsiednich 

 Pieninach, dostateczna jednak ilość do pomieszczenia części przynajmniej bogatej 

 roślinności skalnej Pienin. 



Powyżej ujścia Grajcarka ciągną się nad odnogą Dunajca skały wapienne, 

 należące do doliny szczawnickiej, przyjmując jej granice, wyżej podane. Na tych 

 skałach wśród innych roślin zwracają w końcu lata szczególną uwagę florysty: 



