124 DZIAŁ HF. BOTANIKA. 



wierzbótcka rozmaryńoUstna (Epilobium Dodonaei Viii.) i jastrun Zawadzkiego 

 (Chrysanthemum Zawadzki i H. A.). Oba te rzadkie gatunki nierównie licz- 

 niej występują w Pieninach: pierwszy na skałach i żwirowatych odsepiskach Du- 

 najca, drugi na skałach i nabrzeżach spadzistych. 



Poniżej ujścia Grajcarka, minąwszy Niższą Szczawnicę, ubocza kamienistych 

 wzgórz spadają ku Dunajcowi. Pod niemi ź wirówka z trudem się mieści nad 

 rzeką. Na uboczach, nad żwirówką między innemi roślinami dużo rezedy żółtej 

 (Reseda lute a L.). Na murowanych ścianach nad rzeką, podtrzymujący eh żwi- 

 rówkę, mnóstwo rozchodnika wielkiego (Se dum maiimum Sut.) w fugach mię- 

 dzy ociosanemi kamieniami. 



Idąc brzegiem Grajcarka od ujścia w górę potoku, mało się spotyka więk- 

 szych obnażeń skalnych w Szczawnicach i w Szlachtowej. Dopiero, niedochodząc 

 Jaworek, na uboczu pasma granicznego sterczą wśród pochyłych pól jakby wiel- 

 kie sterty, ogromne czerwonawe skaliste bryły. Są to rafy koralowe, o których 

 wspomniałem w rozdziale poprzednim. Roślinną ich osobliwością jest maleńki 

 moźylinek mchowy (M oeringia m u s c o s a L.). 



W samych Jaworkach wpada z lewej strony do Grajcarka strumień, bie- 

 gnący z pod Wysokiej po bardzo stromych pochyłościach. Strumień zdążył wy- 

 żłobić ogromny krety wąwóz w jednolitej czerwonej skale wapiennej. Nazwa 

 groźnego wąwozu: Homole, a najciekawszą rośliną zerwa kulista (Phyteuma 

 orbiculare L.) o szafirowych kwiatach (Józef Zubrzycki). 



We wsi Białej Wodzie, nad strumieniem Białą Wodą malowniczo sterczą 

 wielkie białe skały wapienne. Dużo na nich rośnie dzwonków okra.głolistnyeh 

 (Campanula rotundifolia L.), przytulii drobnej (Galium pusillum L.) 

 i boimki błękitnawej (Sesleria co er ule a Arduin.). 



Ta trawa zupełnie inaczej, niż w Tatrach przedstawia się na białowodziń- 

 skich skałach. Sadowi się samotnie w szczelinach pionoAvej skały i duże wiązki 

 bardzo długich liści zwieszają się w końcu lata z białych ścian, jakby zielone 

 brody. 



Oprócz dna doliny dużo jest obnażeń wapiennych na najwyższych szczytach 

 pasma granicznego. Wiemy już, że pasmo to wysuwa się z Pienin i jest z niemi 

 jednakowej geologicznej budowy. Podniesione pokłady wapienne mają silny opad 

 ku północy, skutkiem czego każdy szczyt pasma granicznego ma strome ubocze, 

 najczęściej okryte zaroślami od strony doliny szczawnickiej, a od strony Węgier 

 prawie pionowe obnażenie. Szczyty Pienin podobnież od strony południowej mie- 

 wają najczęściej niedostępne obrywy. 



Pod względem roślinnym najciekawsze są ze szczytów pasma granicznego *) 

 Szafranówka i Wysoka. Niepozorna Szafranówka może bogactwo flory zawdzięcza 

 w części blizkości Pienin, a w części otoczeniu zasianemi polanami. Do żniw ro- 

 śliny szczytu są zabezpieczone od najścia bydła, owiec i kóz. 



*) Niektórzy niewłaściwie pasmo graniczne zaliczają, do Pienin, boć żaden góral nie poj- 

 mie, żeby Jarmuta, albo Homole nad Jaworkami były to Pieniny. 



