PRZYCZYNEK 



do znajomości krajowych grzybów gnojowych 



(FUNGI FIMICOLI POLOHICI). 



PODAŁ 



Stanisław ChelchowsJci, 



kandydat nauk przyrodzonych. 



Tab. XI. 



W zimie roku 1887, kiedy z powodu śniegów zbieranie materyałów mykolo- 

 gicznych w dzikim stanie przedstawiało znaczne trudności, zająłem się w gabine- 

 cie botanicznym uniwersytetu warszawskiego hodowlą grzybów w pracowni na 

 gnoju końskim, bydlęcym i króliczym, i określaniem gatunków, wyrastających na 

 tern podścielisku. Nawóz, zmoczony wodą i postawiony na słońcu na talerzu pod 

 kloszem, juz po kilku dniach pokrywał się bujnym porostem roślinności mykolo- 

 gicznej, wyróżniającej się i rozmaitością form i ilością przedstawicieli. 



Z godną zaznaczenia systematycznością i regularnością ginęły jedne gatunki, 

 ustępując miejsca następnym, które znów, przetrwawszy pewien przeciąg czasu, 

 były zastępowane przez inne. Początek dawały rodzaje Mucor, Pip t ocephalis., 

 Chaetocladium i Thamnidium, okrywając nawóz białą powłoką pleśni; gdy 

 rozwój tych gatunków ustawał, wśród ich resztek występowały Syncephalis 

 i Pilobolus; po tych całe szeregi przedstawicieli rodzaju Coprinus, które, gdy 

 nawóz utracił zbytek wilgoci, ustępowały miejsca rodzajom Ascobolus, Sorda- 

 ria, Sporormia i Lasiobolus; w rzadkich wypadkach wśród tych ostatnich, 

 lub po ich zDiknięciu widywałem A rth robot rys, Botrytis ilsaria. Wśród 

 wielu form pospolitych występowały gatunki rzadkie, bo znane dotąd z jednej 

 lub dwu miejscowości w Europie, jako to: Pilobolus longipes V. Th., Syn- 

 cephalis depressa Y. Th. et Le Mon,, Syncephalis fasciculata Y. Th., 



r 



