172 



DZIAŁ III. BOTANIKA, 



Arthrobotrys oligospora Fres., Isaria felina Fr., var. suina Sacc, Asco- 

 bolus macrosporus Crouan, a z rodzaju Coprinus znajdowałem dwa przed- 

 tem nieznane w nauce gatunki: C. sulcatocrenatus, opisany przez J. Stein- 

 hausa w Hedwigii w roku 1887 i C. eąuinus nov. spec., przytoczony w mojej 

 rozprawie „O grzybach podstawkozarodnikowych w okolicach Warszawy". 



Obserwując rozwijające się na gnoju grzyby, określiłem 37 gatunków, które 

 należą do rozmaitych gromad mykologicznych, bo widzimy wśród nich przedsta- 

 wicieli pleśniaków (Phy comy cetes), strzepiaków (Hyphomy cetes), worecznia- 

 kóio (A sc omy cetes) i podstąwczaków (Bas i di omy cetes); a nawet trafiają się 

 i bakterye (Schizomycetes), które z powodu odmiennych sposobów badania 

 w moich obserwacyach zostały pominięte. Zebrany przezemnie materyał, niesta- 

 nowiąc jednej naturalnej, systematycznej grupy, związany tylko wspólnem miej- 

 scem rozwoju i wzrostu, znany jest w mykologii pod nazwą grzybów gnojowych 

 (Fungi fi mi co li seu coprophili), badaniom nad niemi poświęcone są liczne 

 prace O. Brefelda, G. Wintera, J. Kleina, E. Coemansa, Auerswalda, Ph. van 

 Thiegema, Hanzena, E. Marchala, A. De Bary, P. A. Karstena, M. Bainiera 

 i wielu innych. 



Największą trudność przy określaniu gatunków T przedstawia zgromadzenie 

 drobnych rozpraw, poświęconych tym grzybom, porozrzucanych po broszurach, 

 czasopismach specyalnych i rocznikach naukowych. Wyczerpujące zaś systema- 

 tyczne monografie ogólne, jak naprzykład P. A. Saccardo (Sylloge Fungorum 

 omniuin hucusąue cognitorum, Patavii 1882 — 1892 vol. X et 1 Suppl.), obejmu- 

 jące krótkie charakterystyki gatunków bez rysunków, nie wystarczają do upewnie- 

 nia się o ścisłości dyagnozy. 



Z pośród przytoczonych w wykazie 37 gatunków 2 (Mucor Muce do, Pi- 

 lobolus Kleinii Y. Th.) znajdowałem na wszystkich trzech gatunkach nawozu; 

 6 (Pilobolus crystallinus Tode, Pilobolus Oedipus Mont. i Chaetocla- 

 dium Jonesii Fres., Coprinus lagopus Fr., Coprinuus narcoticus Fr., 

 Coprinus nivens Fr.) na bydlęcym i końskim; 3 (Botrytus pilulifera Sacc, 

 Sporormia minima Auersw. i Isaria felina Fr.) na króliczym; pozostałe 26 

 na końskim. Gatunki te przedstawiają 15 rodzajów, zawartych w 9 rodzinach, 

 przyczem do pleśniaków należy 11, do strzępiaków 3, woreczniaków 12 i podstąw- 

 czaków 11 gatunków. 



Chociaż wszystkie te formy były wyhodowane sztucznie w pracowni, zali- 

 czam je jednak do krajowej flory mykologicznej, gdyż rozwój ich dow r odzi oczy- 

 wiście obecności zarodników w powietrzu i możności znajdowania się ich w stanie 

 dzikim. 



W wykazie szczegółowym trzymam się systematyki, przyjętej u P. A. Sac- 

 cardo (1. cit.) lub u G. Wintera Die Pilze. Lipsk, 1884 — 1885; terminy polskie 

 przytaczam, o ile je znalazłem w pracach botanicznych polskich; inne od siebie 

 proponuję. 



