176 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



trzonka, blaszkami, tworzącemi brózdki i mniej więcej stałą, 16 — 20 wynoszącą 

 liczbą blaszek. Spotkałem ten gatunek pierwszy raz w październiku 1886 roku, 

 a następnie obserwowałem ciągle na nawozie końskim do marca 1887 roku; naj- 

 obficiej występował w styczniu na gnoju, stojącym pod kloszem od trzech tygo- 

 dni. Wobec nowo opisanego gatunku i braku ścisłej dyagnozy, przytaczam poni- 

 żej sporządzoną, według moicb obserwacyj. Dg. Pileus tener epelliculosus, exan- 

 nulatus umbillicatus 6 — 10 mm latus; sole exsiccatus non diffłuens, raro hiascens 

 et diffłuens secundum dorsum lamellarum; plicato sulcato margine crenatus; ob- 

 solete furfuraceus, dein glaber et nudus; ex campanulato ovato expansus; cinereo- 

 ferruginęus 1. pallide subferrugineus, discus obscurior. Stipes tenuis, fragilis, 

 fistulosus 2 — 4 cm longus, pileo concolor rarissime albidus, aeąualis glaber. 

 Lamellae liberae s. semiliberae late distantes, collario a stipite non remotae, 

 primo albido-griseae, dein griseo-nigricantes. Sporae e fusus nigrae e latere 

 compressae e fronte triangulares; 9 — 12 >x longae, 6 — 8 \x crassae. Cultus firn o 

 eąuino, hieme. 26. C. epbemerus (Buli.) Fr. (Ep. myc. p. 252). Czernidłak 

 przemijający. Przez cały 1886 i 1887 rok na gnoju końskim, bardzo pospolity. 



27. C. stercorarius (Buli.) Fr. (Ep. myc. p. 251). Czernidłak nawozowy. 

 Bardzo rzadki, na gnoju końskim znalazłem kilka egzemplarzy w kwietniu 1886 r. 



28. C. r a di a t us (Bolt.) Fr. (Ep. Myc. p. 251). Czernidłak promienisty. Po- 

 spolity, na gnoju końskim przez cały rok. 29. C. lag opus Fr. (Ep. M. p. 250). 

 Czernidłak hiaławy. Pospolity, na końskim i bydlęcym gnoju przez cały rok. 

 30. C. narcoticus (Batsch.) Fr. (Ep. M. p. 250). Czernidłak odurzający. Na 

 końskim i bydlęcym nawozie w marcu, rzadki. 31- C. eąuinus nov. spec. 

 Czernidłak koński. W początkach marca znaleziony w ilości 5 egzemplarzy na 

 nawozie końskim. Należy do nielicznego działu tak zw. Coprini veliformes 

 Cyclodei (E. Fries, Hymenomycetes europaei p. 328 — 329). Zajmuje miejsce 

 pośrednie między Coprinus Cyclodes Fr., znalezionym raz jeden przez znakomi- 

 tego włoskiego mykologa, Micheli, w przeszłem stuleciu i Coprinus Hendersonii 

 Berki. Od ostatniego odróżnia się cebulkowato zgrubiałą podstawą trzonka, kół- 

 kiem (annulus), obejmującem trzonek w dolnej jego części i kapeluszem, pokry- 

 tym otrębiastym nalotem, zaś Coprinus Cyclodes Fr. cechuje się gładkim kapelu- 

 szem i brakiem cebulko watej zgrubiałości podstawy trzonka. P. A. Saccardo 

 w IX tomie Sylloge fungorum p. 146 przytacza gatunek Coprinus bulbillosus, 

 opisany przez Patouillarda w Tabulae analyticae fungorum Poligny 1883, zbli- 

 żony do Caprinus Hendersonii; od mojego gatunku jednak odróżnia się on ru- 

 chomym kółkiem i większemi wymiarami zarodników. Opis szczegółowy mego 

 gatunku przedstawia następująca dyagnoza Coprinus eąuinus: „Pileo tenerrimo 

 epelliculoso, secundum dorsum lamellarum hiascente; ex ovato campanulato, dein 

 expanso; cinereo-albido, fur furo et floccis obscurioribus tecto; disco ob- 

 scurior e; 3 — 15 mm lato. Lamellis liberis albido nigricantibus. Stipite tenui, 

 gracili, glabro; basi b u 1 b i 1 1 o s o v o 1 v a t o annulato, 18 — 35 mm. long. S p o- 

 ris rotundis vel ellyptico obtuso rotundis; 5 — 8 \x long., 4 — 5 [J, crass. In fimo 

 eąuino cultus Yarsoviae mensę Martio an. 1887; rarissimus". 32. C. ephe- 

 meroides (Buli.) Fr. (Ep. M. p. 250). Czernidłak nikły. W styczniu na na- 

 wozie końskim, rzadki. 33. C. nivens (Pers.) Fr. (Ep. M. 246). Czernidłak 



