210 



DZIAŁ III. ZOOLOGIA. 



i pomiędzy 46 — 51° długości geogr. Rozumie się, że większe rzeki, jak San, 

 Dniestr, Prut, Dniepr i wyniosłe góry (Czarnohora i Beskid bukowiński) zwężają, 

 lub rozszerzają niepomiernie ten obszar. Obszerne płaszczyzny, większe lub mniej- 

 sze wyniesienia nad poziom morza, moczary, a także gatunek gleby, nie są bez 

 znaczenia i wywierają wpływ na rozmieszczenie gatunków. Zmiana klimatu także 

 niemały wpływ wywiera; więc w stronach, bardziej ku południowi posuniętych, 

 ukazują się nowe gatunki, których, ku północy postępując, nie znajdziemy zupełnie. 



Tak więc, w obręb fauny podolskiej w szerszeni znaczeniu, wchodzi też: 

 część guberni lubelskiej, Wołynia, Pińszczyzny, a także wschodnia część Galicy i, 

 północno-wschodnich "Węgier i część Bessarabii. 



Zbiór pana Makowieckiego, z 300 blizko gatunków złożony, wszystkich, ro- 

 zumie się, podolskich nie posiada, zamieszczene w nim wszakże owady dają wy- 

 obrażenie o charakterze tej fauny, której odrębność stanowią, zwłaszcza owady, 

 do fauny Carabidów należące. 



Cicindellidae reprezentowane są w g. podolskiej przez 11 gat., a mianowicie: 

 Cicin delia Hybrida, sol u ta, hyloleuca (limany Dnieprowe), silvatica, 

 li tor al is (nad Dnieprem), sil vi cola, riparia, campestris, germanie a 

 i var. gracillipes. Ta ostatnia jest charakterystyczną i różni się od zwykłej 

 germaniki po dłużne mi, rudemi plamami na brzegach pokryw skrzydłowych oraz 

 dłuższemi, cieńszemi nogami. Okaz tej Cicindelli znajduje się w gabinecie hr. Ks. 

 Branickiego, w zbiorze, po ś. p. Janie Wańkowiczu pozostałym. W zbiorze pana 

 Makowieckiego są tylko dwa gatunki, które i u nas są powszechne, mianowicie: 

 hybrida i germanica. 



Z pomiędzy tęczników (C a 1 o s o m a), charakterystyczny jest w faunie podolskiej 

 O. investigator, niejednokrotnie za jedno z Cal. sericeum brany. Gatunek 

 wprawdzie clo sericeum podobny, różni się jednak od niego niepomiernie. Bóżnice 

 te są: mniejsze zagłębienia w pokrywach, równe nakłuciom szpilki i wydatny ry- 

 sunek, czego sericeum nie posiada. Bysunek na jego pokrywach jest prawie za- 

 tarty, a czasem brak go zupełny. 



Pan Władysław Brandeł znalazł jeden okaz C. investigator w r. 1862 

 w Warszawie na ulicy Granicznej, na murze. Pamiętam to dobrze, jak również 

 i cechy owadu najdokładniej zapamiętałem. Bok 1862 obfitował bardzo w Calo- 

 somy i przypadkiem znalazł się investigator. 



Posłużyć to może za dowód, że niespodziewanie gatunek, nienależący do 

 fauny miejscowej, pojedynczo przytrafić się może. 



Carabus (Megadontus Andrzej owski) odmiana naszej szczypawki (M. vio- 

 laceus). Jest mniejsza i węższa, różni się też ubarwieniem, mianowicie: posiada 

 na całych pokrywach naciek odbłysku metalicznego karmazynowej barwy. Wy- 

 mienić mi tu wypada M. var. s u b v i o 1 a c e u s. Odmiana prawie całkiem czarna, 

 przez pana Edmunda Beittera z Paskau (Przysucha), w katalogu tegoż, jako po- 

 dolska, notowana. 



W dawnych opisach mięszano dwa, bardzo oddalone od siebie, gatunki: var. 

 Andrzej owski i var. Zawadzki, zaliczając je do gatunku violaceus. Tymcza- 

 sem pierwszy należy rzeczywiście do podrodzaju Megadontus i jest wyłącznie 

 podolskim owadem, drugi stanowi varietatem Carabus Scheidleri i nigdy nie 



