L. F. H1LDT. CHRZĄSZCZE PODOLSKIE. 



213 



Raz w Poturzycy zdarzyło mi się znaleźć między sztachetami ogrodu jednę 

 sztukę martwą i zeschłą. W zbiorze pana Makowieckiego jest 7 okazów bardzo 

 ładnych. 



Wszystkie skorobieźki żywią się źdźbłami trawiastych roślin łąkowych. 



Nie zatrzymuję się nad opisem innych szczypawkowatych, gdyż nie mam od- 

 powiedniego materyału, a także dlatego, źe nie znalazłem gatunków na Podolu, 

 któreby nie były znane w całej Europie. 



Co do owadów wodnych (Hydrocanthares), tych muszą być w g. podolskiej 

 różne gatunki, wyłącznie miejscowe. Nie miałem jednak sposobności tego zbadać 

 dokładnie. Wiem dobrze, źe dużo jest takich, których w Królestwie nie zna- 

 lazłem. 



Z różnych notowań należy mi wspomnieć o kręcielu (Or ectochilus vil- 

 losus). Żyje on również dobrze w strumieniach górskich, jako też w rzekach, 

 jak Dniepr i Wisła, lub Odra (na całej długości ich przepływu). 



HydroporasYictor, inaeąualis, marginatup,nivalis, discretus, 

 dorsalis, Deronetes brevis i t. p. są to owady, rozsiane po całej Europie. 



Ilość gatunk. wodnych w g. podolskiej dochodzi do 180. W zbiorze p. Ma- 

 kowieckiego jest tylko 17 gatunków, a te wszystkie u nas w kraju się znajdują. 



Owady wodne uznano, jako szkodliwe. Wytępiają one dużo ikry rybiej i dro- 

 bnego zarybku. Same owady nie tyle szkody przynoszą, co ich gąsienice (więk- 

 szych gatunków), które się żywią wszelkiemi, tak źyjącemi stworzeniami, jako też- 

 martwemi substancyami zwierz ęcemi. 



Staphilinidae (kusaki) są bardzo licznie reprezentowane w faunie po- 

 dolskiej. Ilość znajdujących się tam gatunków na 1000 przeszło podać można. 



Są to owady o tyle pożyteczne, źe dużo z nich, żyjąc w gniazdach os i mró- 

 wek, wytępia ich gąsienice. 



Do tych należy Yellejus dilatatus, żyjący w gniazdach szerszeni i os. 

 Żywi się tak ich gąsienicami, jako też samemi osami. 



Mniejsze gatunki Quediusa wyniszczają dużo owadów, do rzędu mrówek na- 

 leżących. Tęź sarnę przysługę wyświadczają staphilinusy, ocypusy i phylontusy. 



Wymieniam niektóre gatunki, a mianowicie: Staphylinus stercorarius, 

 chloropterus, fulvipes, chalcocephalus, Ocypus pedator, morio 

 macrocephalus, Astrapeus ulmi, Phylontus cyanipennis. Wszystko 

 owady duże. Należą przeważnie do fauny krajów południowych, w gub. podolskiej 

 są dość liczne. 



Do podolskich, chociaż i w innych krajach się znajdują, zaliczyć należy 

 Oxyporus maxillosus i var. Mannerheimi, żyjące w grzybach jadalnych 

 i trujących. 



Nadto wiele gatunków kretowinków (Bledius): B. taurus, bicornis, 

 fracticornis, talpa, rufipennis i t. d., które żyją nad brzegami rzek w po- 

 deschniętym szlamie. Ciekawe są z powodu długich wyrostków na gorsecie. Obe- 

 cność ich można poznać po długich kretowinkach, któremi przysypane są ich 

 skrytki. Bardzo licznie pokazują się po wylewie rzek. 



W zbiorze pana Makowieckiego są tylko trzy gatunki kusaków, które i u nas 

 są pospolite. Wogóle kusaki są owadami, przeważnie poźytecznemi. Nie zau- 



