L. F. HILDT. CHRZĄSZCZE PODOLSKIE. 



215 



znaleźć można Ipidia ąuadrinot ata, Cr yp tar cha imperialis i stri- 

 gosa, różne nitidule i t. d. 



Rzadkim i bardzo ładnym owadem j est C u c u j u s s a n g u i n o 1 e n t u s, za- 

 mieszczony w zbiorze pana Makowieckiego. Żyje on pod korą dębową, szkodli- 

 wym nie jest, gdyż przebywa tylko w drzewach chorych. U nas należy do bardzo 

 wielkich rzadkości, posuwając się ku wschodowi, można go częściej spotkać. Mój 

 znajomy, pan W. Mączyński, wyhodował trzy sztuki tego owadu z gąsienic, zna- 

 lezionych na Bielanach pod Warszawą w ściętym, spróchniałym dębie. 



Wszystkie gat. skórników (Dermes t"e~s), szubaków ( A 1 1 a g e n u s), skorków 

 (Trogoderma) i mrzyk (Anthrenus), które żyją w gub. podolskiej, znajdują 

 się też i u nas. Pojawiają się tam też daleko liczniej. Attagenus megatoma 

 należy u nas do rzadszych owadów, tymczasem w gub. podolskiej, wnosząc z ilości, 

 zebranych przez p. Makowieckiego, musi być pospolitszy. 



Przeważna ilość gatunków tychże owadów jest bardzo szkodliwą, szczegól- 

 niej Dermestes lar dar i u s, Attagenus pelio, wszystkie skórki (Trogo- 

 derma), przepaski (Me g atonia), mrzyki (Anthrenus), pomimo, że są dro- 

 bne, wyrządzają wielkie spustoszenia, jako gąsienice; niszczą skórę surową lub 

 wyprawną. Z powodu swej małości, dostają się łatwo nawet do dobrze zamknię- 

 tych szaf i niszczą oprawy książek, a że są bardzo mnożne, tern większe wyrzą- 

 dzają szkody i w każdej porze roku tego dopełniają pracowicie, gdyż mnożą się 

 w mieszkaniach nawet podczas zimy. Wylęgnięte liszki są obdarzone silnemi szczę- 

 kami i chowają się we wnętrzu toczonego przedmiotu i tam dopiero gryzą dosko- 

 nale. Szczególniej smakują im zbiory owadów, wypchanych zwierząt i ptaków, mu- 

 mie i preparaty anatomiczne. 



Lucanidae. Jelonki. Owady nieszkodliwe, jeden tylko Lucanus cervus 

 miażdży młode owoce i liście jabłoni i żywi się ich sokiem; szkody wyrządza nie- 

 znaczne, gdyż głównie lasów dębowych się trzyma. Mniejsze okazy, których samce 

 mają szczęki z zamkniętemi kształtami, zostały nazwane Capreolus, są to je- 

 dnak też same owady. Jako gąsienice, jelonki żyją w próchnie dębowem, więc 

 nie wyrządzają żadnej szkody. 



Pospolitym w gub. podolskiej jest Platycerus c ar ab oi des, znajduje się 

 i u nas, Mam dwie sztuki w zbiorze swoim: jednę niebieskawego koloru z Bie- 

 lan, drugą zielonawą, która pochodzi z Natolina. 



Ceruchus tenebrionoides i Aecalus scarabeoides też się w gub. 

 podolskiej pojawiają i są liczniejsze, niż w innych krajach. 



Copridae, żuki gnojowe, u nas zaledwie przez 10 gatunków reprezento- 

 wane, w faunie podolskiej daleko są liczniejsze, tak pod względem ilości gatun- 

 ków, jako też i osobników, gdyż liczba gatunków dochodzi tamże do 30, a oso- 

 bników są nieprzebrane chmary. 



W zbiorze pana Makowieckiego zamieszczony Grymnopleurus cantha- 

 rus należy do licznych stworzeń i jest w gub. podolskiej częstym i pospolitym 

 owadem, u nas niema go wcale. 



Jest także w zbiorze pana Makowieckiego Copris lunaris (księżycoróg), 

 owad i u nas pospolity. Rozmieszczenie jego w faunie europejskiej jest bardzo 

 wielkie, brak go tylko w Europie południowej, gdzie jest zastąpiony przez inny 



