220 



DZIAŁ. III ZOOLOGIA. 



Z rodzaju maików zbiór pana Makowieckiego posiada dość pokaźną, ilość 

 gatunków. Z tych najrzadszym jest Meloe violacea. 



Curcułionidae (noski). Z tej rodziny , bardzo licznej wszędzie, gubernia 

 podolska posiada wielką ilość gatunków. Zastanawiać się nie będę nad każdym 

 po szczególe, ponieważ na to zakres mego opisu nie pozwala, przeto poprzestanę 

 na wyliczeniu niektórych, jak: Othiorhynchus Zebra, substriatus, septen- 

 trionis, Eusomus ovulum, Omias Hanaki i forticornis, Trachyploeus 

 lanuginosus, Larinus sturnus, Cleonus ophtalmicus, excoriatus, Sphe- 

 nophorus abbreyiatus i piceus. Dwa ostatnie owady są pospolite na połu- 

 dniu Europy. 



Większość gatunków nosków nie jest szkodliwą, są jednak całe familie, 

 które przynoszą szkodę, niszcząc rośliny uprawne i drzewa owocowe, jak wszystkie 

 a piony. Uszkadzają one kapustę, koniczynę, a głównie rzepak zimowy. Liszki 

 apionów lęgną się u nasady łodyg, głównie w roślinach krzyżowych (Cruciferae) 

 i groszkowatych (Papilionaceae). 



Sitophilus granarius i orizae (wołek). Bardzo drobny owad, w takich 

 ilościach pojawia się w spichrzach, że niszczy korcami ziarno. 



Anthonomus pomorum, którego w obszernym artykule opisał pan Śló- 

 sarski, niszczy zarodki jabłek. Natrafiłem sam na jabłoń, na której było tyle 

 tego owadu, że gdy trząsłem jej gałęźmi, sypały się całemi party ami w podsta- 

 wiony parasol. 



Longicornia (kózkowate). Eodzina wszędzie liczna, która nawet w naszej 

 strefie przez 150 gatunków jest reprezentowaną. W guberni podolskiej jest da- 

 leko liczniejsza. Dużo jest gatunków, odrębnych od naszych, które dopiero tam 

 się pojawiają, a ilość ich zwiększa się w miarę posuwania się ku południo-wscho- 

 dowi. Mam tu na myśli Dorcadiony (muzyki), o czem poniżej. 



Bardzo ładnym owadem jest Purpuricenus Kaehleri, o barwie żywo 

 szkarłatnej, która nieraz w ciemno-burakową przechodzi. Nie jest on owadem 

 wyłącznie podolskim, ale właściwym także cieplejszym strefom Europy. W gub. 

 podolskiej najliczniej się zdarza na drzewach topolowych. U nas w okolicy stacyi 

 drogi żel. Warsz.-Terespolskiej Mrozy znajdował go prezes Banku Polskiego ś. p. 

 Baumgarten. Poczyna więc występować u nas z prawej strony Wisły, ale jest 

 bardzo rzadki. 



Wszystkie egzemplarze podolskie, które widziałem, są żywo szkarłatnej bar- 

 wy, gdy tymczasem południowo europejskie są o wiele ciemniejsze (burakowe), 

 z wielką plamą czarną, która rozszerza się bardzo ku brzegom pokryw u sam- 

 ców. Taki okaz ciemny znalazłem w roku 1891 w Meranie, o barwie burakowej, 

 takiej samej, w jakiej go w swojem dziele Kalwers na rysunku przedstawił. Znaj- 

 dowałem purpurówkę w Poturzycy pod Sokalem. Wszystkie okazy były jasne 

 i jednolite. 



Jeden okaz, który posiadam z pod Kowla od pana W. Mączyńskiego, jest 

 także jasno-szkarłatny. Okaz (samiec) w zbiorze p. Makowieckiego jest też jasny. 



Ho sali a (nadobnica) pojawia się też w faunie podolskiej. Notuje ją w swoim 

 spisie Włodzimierz hr. Dzieduszycki z nadmienieniem, źe pochodzi z równin nad 

 Bugiem. Poturzyca, Krasiczyn. 



