L. F. niLDT. CHRZĄSZCZE PODOLSKIE. 



221 



Z pomiędzy licznych gatunków tryka (Clytus), wszystkie nasze są też 

 w gub. podolskiej; przybywa do nich Clytus: ibex, antilope, massilensis, flo- 

 ralis. "Wszystkie są w faunie podolskiej owadami pospolitemi, u nas rzadko są 

 liczne. W okolicy Warszawy można na Bielanach na drzewach spotkać się z ga- 

 tunkami: arvicola, capra, tropicus. 



Dorcadion (muzyk). Ma licznych przedstawicieli w gub. podolskiej. Fauna 

 podolska posiada następujące gatunki: Dorcadion striatum, fulvum, holo- 

 sericeum, lineatum, atrum, morio, rufipes i cruciatum. Z tych holo- 

 sericeum i cruciatum są wyłącznie podolskie, dają się spostrzegać dopiero za 

 Dniestrem, pierwszy, jako galicyjski, notowany przez pana M. Nowickiego. Drugi 

 cruciatum często w gub. podolskiej spotykamy. 



Dorcadion striatum i holosericeum znajdowałem bardzo licznie w Po- 

 turzycy, zawsze na ziemi, tylko z początkiem kwietnia pod wygrabionemi kupkami 

 perzu. Ponieważ wszystkie gatunki muzyków, na które natrafiłem w innych kra- 

 jach Europy, stale trzymały się przy ziemi, nigdy roślin zielnych lub drzew, przeto 

 wypada mi wnosić, źe są drapieżne i że się żywią innemi owadami. W zbiorze 

 p. Makowieckiego mieszczą się trzy gatunki: striatum, fulvum i lineatum. 



Toxotus ąuercus. W zbiorze pana Makowieckiego znajduje się jedna 

 sztuka, samica, wielce różna od samca kształtem i kolorem, i tak, gdy samiec 

 jest wązki, siwy, z dwiema czerwonemi plamami na brzegach pleców, to samica 

 jest szersza, o pokrywach skrzydeł jasno-ochrowej barwy, resztę ciała ma czarną, 

 oprócz tego posiada dłuższe nogi i wąsy, niż samiec. Notatkę tę zamieszczam 

 dla tego, gdyż samicę Toxotus ąuercus mięszano często z lepturą lub pa- 

 chy tą, równie, jak mylnie z szarej odmiany Toxotus meridianus robiono To- 

 xotus cursor, chociaż ten ostatni całkiem jest inny. 



Zresztą innych rodzajów i gatunków kozłów nie wyliczam, gdyż są one po 

 całej Europie rozsiane i trudno określić miejscowość, w której się znajdują. 



Wszystkie kozły nie są szkodliwe dla świata roślinnego, zdrowych drzew 

 i roślin nie naruszają. Gąsienice ich żyją w drzewach schnących lub obumar- 

 łych, a doskonałe owady żywią się wyschłemi trawami lub sokiem, który wydają 

 drzewa i ich liście. Porosty drzewne stanowią także ich pokarm, jako też pyłek 

 kwiatowy. 



Imają się za to drzew ściętych, napadają parkany i płoty, szczególniej 

 wtedy, gdy te pochodzą z drzewa, ciętego latem; zimą ciętego drzewa rzadko się 

 trzymają. Tną przez długi przeciąg lat pniaki, pozostałe po ściętych drzewach 

 na zrębach, dopóki te pniaki nie zgniją. Wogóle są szkodliwe dla budulcu i gdy 

 go napadną, mogą być niebezpieczne dla budowli. 



Kustosz gabinetu zoologicznego w Odessie, pan Widhalm, wspomina o tryku 

 (Clytus), który toczy na Krymie chaty Tatarów. Pan W. Mączyński opowiadał 

 mi o jakimś budynku, który groził zawaleniem, z powodu, źe ligary jego i słupy 

 stoczone były przez liszki cieśli (As ty no mus aedilis). 



Chrysomelidae (złotki). Ta rodzina ma bardzo wielu przedstawicieli 

 w gub. podolskiej. Są tam wszystkie, na które w Królestwie natrafić można, 

 a także gatunki, właściwe krajom, bardziej ku południowi posuniętym. Wymieniam 

 tu niektóre, jak: Clythra laeviuscula, która tam nasz gatunek Quadripun- 



