A. ZALEWSKI. Z DZIEDZINY STAROŻYTNICTWA. 



23 



kach rogów jelenich, a z temi dopiero w potężnych drewnianych maczugach (do- 

 skonałe przykłady tego przedstawiają szwajcarskie osady nawodne) służyły, jako 

 właściwe siekiery do obrabiania drzewa, gdy znów inne mniejsze, lub cieńsze, osa- 

 dzone w trzonki drewniane, lub z jelenich rogów, pełniły rolę dłut i strugaczów 

 z bardzo dobrym skutkiem. 



Fig. 10. Sposób osadzania siekier krzemiennych w drzewcach. 



Krzemień pozwalał się bardzo dobrze zaostrzać, a nawet, wyprysnąwszy przy 

 silniej szem uderzeniu, nie tracił nic na tern, dzięki swemu muszlowemu odłamowi 

 i powstałym z tego ostrym krawędziom, które pozwalały dalej przeciągać robotę. 

 Grdy się zanadto stępił, wtedy zaostrzano koniec powtórnie i poraź trzeci, jak 

 tego znajdują się częste dowody na naszych krzemiennych siekierkach, podczas, 

 gdy siekierki z otworami i niekrzemienne miewają ostrze, rzadko przerabiane po- 

 wtórnie, chociaż często bywają nadłamane. 



