J. SIEMIRADZKI I E. DUNIKOWSKI. SZKIC GIEOLOGICZNY. 



Utworem, do tejże formacji retyckiej należącym, są, ogniotrwałe glinki, eks- 

 ploatowane w okolicy Mirowa i Grójca w okręgu krakowskim. Flora kopalna tych 

 glinek, opracowana świeżo przez p. Raciborskiego, jest nadzwyczaj bogatą i wyjąt- 

 kowo dobrze zachowaną. Raciborski znalazł w nich 15 sagowców, 4 drzewa szpil- 

 kowe, 1 widłak, 4 s>krzypy, 45 paproci. Wogóle 46^ form czysto retyckich, 33,^ re- 

 tycko-liasowych, 20% liasowych i jurajskich. 



Piękny obraz warunków fizyjograficznych i flory laguny Mirowskiej podaje 

 Raciborski : 



„Okolica między Krzeszowicami, Regulicami, Wisłą i Sanką, pagórko- 

 wata i nierówna dzisiaj — mniej pagórkowatą była w czasie, gdy porastały ją 

 sagowce i paprocie, złożone w pokładach glinki ogniotrwałej w Mirowie, Po- 

 rębie, Grójcu i Rudnie. 



„Porfiry to we wzgórza, dźwigające na swych grzbietach malownicze ru- 

 iny Tenczyńskiego zamku i starożytny klasztor w Alwerni, dźwigały wy- 

 żej niż dzisiaj po nad kotlinę swe czoła. Od południowych granic Grójca, 

 przez całą Porębę aż do Mirowa głębokie rosciągało się jezioro, o dnie siwym 

 mułem pokrytem. Tam, gdzie dzisiaj na wzgórzach mirowskich widne zdała 

 białe hałdy kopalń — porastał na bagnistym brzegu jeziora zielony bór drzew 

 szpilkowych, o wejrzeniu japońskiej Cryptomeryi, a pokrewnych tryja- 

 sowej Y o 1 1 z i i, retyckich drzew Clathrolepis Munster i; w jego 

 cieniu rosły paprocie o cienkim i szerokim liściu jak D i c t y o p h y 1 1 u m 

 i delikatnie wcinane Andriana. Na brzegu jeziora sterczały skrzypy 

 (Eguisetum Ungeri), do naszych podobne, ale większe od najwięk- 

 szego z obecnie rosnących w Europie. 



„Tam, gdzie obecnie zielenią się lasy Porębskie — błyszczały wody głę- 

 bokiego jeziora. W ciemnym ile znajduje się mnóstwo szczątków pokruszo- 

 nych liści, kawałki zwęglonych pniaków o strukturze cedru (c e d r o x y- 

 1 o n), wreszcie nieliczne ułamki liści Z a m i i, naniesione wodą lub wiatrem 

 z pobliskich brzegów. Że to są szczątki roślin naniesionych, a nie rosnących 

 na miejscu, świadczy zupełny tutaj brak korzeni i kształt przechowanych ro- 

 ślin, które znajdują się jedynie w ułamkach. 



„Szkicując krajobraz roślinny młodszych epok gieologicznych, możemy 

 się posługiwać porównaniami z wegietacyją dzisiejszych obcych krajów. Mo- 

 żemy mówić o australijskim charakterze flory eoceńskiej, podrównikowym — 

 flory mioceńskiej, arktycznym— flory dyluwijalnej. Porównań takich braknie 

 nam, gdy chodzi o flory starsze, mezozoiczne lub paleozoiczne. Wygasłe ro- 

 dziny i wygasłe rodzaje roślin nadawały krajobrazowi ówczesnemu fizyjo- 

 gnomiją od dzisiejszej zupełnie różną, którą z trudnością tylko na podstawie 

 zmiażdżonych szczątków kopalnych odtworzyć można, 



„Na fizyjognomiją flory grójeckiej wpływają: 



1. Papi-ocie drzewiaste o olbrzymich liściach. 



2. Sagowce o pniach grubych, a drobnych, pierzasto wyciętych, 

 skórzastych liściach. 



3. Skrzypy mało i tylko na wierzchołku rozgałęzione, o pniach 

 grubości ręki i więcej. 



