J. SIEMIRADZKI I E. DUNIKOWSKI. SZKIC GIEOLOGICZNY. 



31 



L i f 0 1 i e n s i s Steinm., Stephanoceras corona tu m Brug., Q u e n- 

 stedticeras Lamberti, Mariae, W a 1 d h e i m i a Ha u e r i Szajn. 

 Rhynchonella Orbignyana Opp., t r i g o n a Qu. 



Granica litologiczna pomiędzy jurą brunatną i białą przechodzi w Krakow- 

 skiem paśmie pomiędzy poziomami Peltoceras atlileta i Aspidoceras 

 p e r a r m a t u m. Podziału tego wszakże zbytnio uogólniać niemożna, albowiem w 

 okolicy Krakowa granica powyższa staje się wielce niewyraźną, z powodu; że pozio- 

 my dolnooksfordzkie zawierają niekiedy rudę bobową— tworząc przejścia do ikrow- 

 ców właściwych, a naodwrót pod Wieluniem — warstwy macrocephalowe 

 są białe i prawie się nie różnią litologicznie od oksfordzkich. 



Warstwom dolnooksfordzkim z Cardioceras cordatum i Aspi- 

 doceras perarmatum odpowiadają w Krakowskiem margle wapienne bia- 

 ławo szare, niewyraźnie łupkowe, prawie poziomo uwarstwione, łatwo rospadające 

 się na powietrzu na tabliczkowate okruchy; miejscami wydzielają się w nich cienkie 

 warstewki marglowego wapienia. Ku północy przeważa coraz bardziej składnik 

 wapienny i piętro dolnooksfordzkie przedstawia się w postaci szarawego wapienia 

 marglistego, o bardzo wydatnem złożeniu łupkowem, jaki widzimy na przestrzeni 

 od Bzowa do Chorunia u stóp wzgórz wapiennych. Jeszcze dalej na północ, około 

 Częstochowy już tylko cienkie warstewki marglu w szarawo białym kredowatym 

 wapieniu widzieć mnożna, jednocześnie zaś wydzielają się w nim konkrecyje krze- 

 mienne, różne od krzemieni w górnych ogniwach jury pospolitych. 



Jakkolwiek marglowe wapienie dolnooksfordzkie leżą wszędzie pod wyższemi 

 warstwami oksfordzkiemi, wynurzają się one tam tylko, gdzie albo doliny przeci- 

 nają biały wapień jurajski, albo tenże wskutek denudacyi usuniętym został. 



Dolnooksfordzkie marglowe warstwy widzimy na południu przy Tenczynku, 

 Porębie, Brodle i Mirowie, w górze Ponetlicy pod Krzeszowicami, w Zabierzowie, 

 Sowiarce, Sance, Chrzanowie, Dniowej, Młoszowej, Trzebini; dalej w wąwozach 

 głębszych przy Łobzowie, Dłużku, Lgocie, Dębniku, Czernej, Paczołto wicach, 

 Czatkowicach. 



Dalej ku północy mamy je w wejściu do doliny Prądnika, przy Olkuszu, Wol- 

 bromiu, Eodakach, Kwaśniowie, Grabowej, Niegowonicach, w dolinie Pilicy pomię- 

 dzy Pilicą i Żarnowem (?), w wąwozach Woli Libiertowskiej, Kleszczowie i Ciso- 

 wie, w dolinie Kromołowskiej, w Rokitnie, u stoku gór Wysoka Pilecka i Cięgo- 

 wice, w Bzowie, Blanowicach, Rudnikach i Jasnej Górze, wreszcie w wielu miej- 

 scach pomiędzy Częstochową i Wieluniem. 



Z cech litologicznych wyłącznie tutaj sądzić niemożna, są one bowiem zmien- 

 ne, a przejścia do następnego— środkowooksfordzkiego ogniwa bardzo niewyraźne, 

 Charakterystycznemi skamieniałościami tego piętra są : A s p i d o c e r a s p e r a r- 

 matum Sow., Phylloceras m e d i t e r r a n e u m Neum., O p p*e 1 i a ocu- 

 1 a t a d'Orb., f 1 e x u o s a Miinst.,, Peltoceras arduenense d^Orb., 

 Cardioceras cordatum Sow., H arpoceras Hen rici d^Orb., Peris- 

 phinctes Lucingensis Favre. 



W pięknej monografii Bukowskiego pomięszane są formy dolno- i środkowo- 

 oksfordzkie, jakkolwiek oba piętra jeszcze Zejszner był dość ściśle rozdzielił. 



Oksford środkowy, czyli poziom Peltoceras transyersarium najobfi- 



