32 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



ciej się u nas rozwinął, przedstawiając dość znaczne zmiany facies. W Krakow- 

 skiem jest to biały lub szary wapień płytowy z licznemi ammonitami — na północ 

 Częstocłiowy zaś— żółty, gąbczasty i twardy wapień skalisty, mało zawierający 

 ammonitów, natomiast liczne gąbki, korale, ramionopławy oraz kolce jeżowcowi ło- 

 dygi liljowców. Cechą charakterystyczną tego dolnego wapienia skalistego jest obec- 

 ność w nim szczelin i próżni, wypełnionych krystalicznym kalcytem—niekiedy na- 

 cieki takie wypełniają całe jaskinie pierwotne (np. pod Działoszynem). 



Wapienie tego oddziału występują przeważnie na zboczach dolin — jakoto 

 w parowach Sanki, przy Brodle, Wodnej, Dulowej, Filipowicach, Czatkowicach, 

 Paczołtowicach, Szklarach, Olkuszu (Mazaniec, Pomorzany, Klucze, Kodaki, Gra- 

 bowa, Niegowonice), Eokitnie, Kromołowie, Bzowie, Łośnicach, Blanowicach, Ku- 

 dnikach, Parkoszowicach, Włodowicach, Jaworzniku, Wysokiej Lelowskiej, Przy- 

 bynowie, Choruniu, Zawodziu, Jasnej Górze, Kłobucku, Parzy miechach, Wieluniu, 

 Kudzię, Załęczu, Działoszynie, Niwiskach, Miedźnie, Wólce Prusickiej, wreszcie 

 na wschód Olkusza w parowach przy Wolbromiu, Brzozówce i Budzowie oraz 

 w Złotym Potoku. 



Środkowooksfordzki wapień płytowy tworzy w zachodniej części Krakow- 

 skiego terenu dwa pasma— jedno od folwarków Balińskich przez Góry Luszowskie, 

 Trzebinię do Dulowej, drugie — od Balina przez Chrzanów, Kościelec i Bolęcin do 

 Oblasek. 



Pasmo wapieni oksfordzkich pomiędzy Wodną i Dniową towarzyszy w stro- 

 pie od południa pasmu skał tryjasowych, a nawet przekracza takowe, przechodząc 

 na jego stronę północną i prawie aż do wychodni pstrego piaskowca sięgając. Widzieć 

 to można wyraźnie na drodze z Trzebini do Myślachowic, gdzie małe wzgórze ju- 

 rajskiego wapienia leży tuż obok stromego brzegu skały konglomeratu dolno tryja- 

 sowego, upadającej łagodnie ku północy. 



W dolnej części wapieni płytowych widzimy niekiedy — jak np. w Trzebini, 

 Wodnej i Dębniku— czerwonawe lub żółte margle scyfiowe, zse-wierające faunę środ- 

 kowooksfordzką i niewielką domieszkę form dolnooksfordzkich. 



Charakterystyczną dla środkowego Oksfordu okolic Krakowa jest obfitość 

 ammonitów, z których połowa jest wspólną z oksfordzkiemi warstw^ami Szwabii, 

 a Ya wyłącznie zagłębiu poludniowo-niemieckiemu właściwą. Szwabskie formy 

 nie przechodzą jednakże dalej na północ, a już w Częstochowskiem należą do rzad- 

 kich zjawisk. Obok form Szwabskich istnieją oceaniczne formy typu śródziemno- 

 morskiej i bałtyckiej prowincyi oraz wiele form dotychczas tylko z Indyj Wscho- 

 dnich znanych. 



Do pospolitszych ammonitów środkowojurajskich okolic Krakowa należą po- 

 między innemi: Perisphinctes plicatilis Sow., Per. promiscuus Buk., 

 Perisph. Kreutzi Siem., Per. bifurcatus Qu,, Cardioceras alter- 

 n a n s v. Buch., Aspidoceras Oegir Opp., Harpoceras arolicum 

 Opp, Haploceras Erato d'Orb., Oppelia A nas Opp., z innych mię- 

 czaków: Khynchonella vi su lica Opp., Terebratula nucleata 

 Schlth., M e g e r 1 e a r u n c i n a t a Opp,, MytilUs Studeri Opp., I s o- 

 ar c a c o r d i f o r m i s Scheuchzer. 



Na północ od linii Paczołtowice-Dębnik ku granicy Królewsko-Polskiej zale- 



