84 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



rogowca i krzemienia oraz licznemi jaskiniami, wypełnionemi przez naciekowe sta- 

 laktyty wapienne. Ponieważ w wapieniu tym brak charakterystycznej dla górne- 

 go Oksfordu Rhynchonella i n constans, uważam go za należący do środ- 

 kowego Oksfordu jako scyfiową facies tegoż, młodszą nieco od płytowych wapieni 

 amonitowych, starszą natomiast od poziomu Pelto c. bimammatum. 



Na prawym brzegu Warty, przy Działoszynie,' pomiędzy skałkami oksfordz- 

 kiemi występuje w niższych miejscach biały wapień kredowaty, bez krzemieni, za- 

 wierający faunę dolnokimerydzką. 



Do środkowego Oksfordu należą skałki wapienne żółtawej barwy na prawym 

 brzegu Warty przy Niwiskach i Wólce Prusickiej. 



Pomiędzy Działoszynem i Wieluniem gruby pokład gliny dyluwijalnej po- 

 krywa wapienie jurajskie, odsłonięte jedynie w łożysku Warty obok Przewozu, 

 wprost Ogrobli, oraz w Wieluniu i jego najbliższej okolicy (Ruda, Medzielisko, 

 Tomiday, Olewin) — z okolic tych jednak wszystkie znane mi okazy amonitów 

 należą do piętra kimerydzkiego, bliższego zaś rozgraniczenia od Oksfordu dotych- 

 czas tam nie próbowano. 



Odsłonięcia przy Unikowie pod Złoczowem, o którem wspomina Pusch, nie 

 udało mi się odnaleść— prawdopodobnie jednak, zarówno jak w wapielni w Tro- 

 janowie pod Kaliszem i tutaj nie oksfordzkie, lecz kimerydzkie występuje piętro. 



Wapienie zCidaris florigemma, które Zejszner wyróżnia, jako od- 

 dzielny poziom, umieszczając je błędnie powyżej górnego Oksfordu, zawierają faunę 

 górnooksfordzką — facies jednak jest od dotychczas opisanej odrębną. Ślady 

 niewyraźne tej facies na południu mamy jedynie w dolinie Ojcowskiej i Złotym 

 Potoku; najlepiej natomiast jest ona rozwinięta dalej na północy, w Ciecho- 

 cinku, gdzie z otworów świdrowych liczne skamieniałości wydobyto, jak R h y n- 

 chonellalacunosa, Megerleapectunculus, Megerlealo- 

 ricata, Cnemidium rimulosum, Cidaris florigemma. Krakow- 

 ski wapień gąbkowy (scyfiowy) z licznemi krzemieniami, tworzący główną masę 

 skał w najbliższej okolicy Krakowa, na zachód od Podgórza i Zakrzówka przed- 

 stawia górne ogniwo oksfordzkiego piętra. 



J estto biały, zbity, czysty wapień bez domięszki cząstek ilastych, zawiera- 

 jący liczne kule i nerki krzemienne, łączące się niekiedy w pokłady 8—4 cali gru- 

 be oraz rzadko małe gromadki kryształów kwarcu. Podrzędne warstwy w wa- 

 pieniu tym tworzy żółtawo-szary dolomit przy Nielepicach i Skotnikach. 



Na PnW Krakowa dolina Dłubni stanowi granicę wapieni jurajskich i kre- 

 dowej opoki. 



Na zachód Krakowa od Szklar i Racławic ciągnie się wapień scyfiowy 

 w stropie starszych wapieni płytowych na południe do wsi Żary, na lewym brzegu 

 strumienia od Szklar ku Kobylanom, Radwanowicom i Siedlcowi, wąskie pasemko 

 tegoż-na Pn Krzeszowic przez Żbik i Czatkowice; kilka odosobnionych skał na 

 lewym brzegu Rudawy na Pd Filipowie i na wschód Dulowej. 



Cechą wyróżniającą wapień scyfiowy górnooksfordzki w okolicy Krakowa od 

 wapieni płytowych jest ubóstwo w nim skamieniałości wogóle, z wyjątkiem jedynie 

 gąbek oraz niemal zupełny brak amonitów. 



