J. SIEMIRADZKI I E. DUNIKOWSKI. SZKIC GIEOLOGICZNY. 



35 



Na południowej strcoie doliny Eudawy wapień scyfiowy tworzy płasko wzgó- 

 rze Sankowskie, od brzegu Rudawy pomiędzy Gwoźdźcem i Nielepicami na Pd się 

 rosciągające i ograniczone od zachodu przez brzeg wyżyny, od wschodu zaś przez 

 wychodnie młodszych skał kimerydzkich na linii Nielepice-Brzoskwinia-Dąbrowa, 

 Łysa Góra-Rybna. Na prawym brzegu Wisły sięga na wschód do Pych o wic. 



Ścisłe oddzielenie górnooksfordzkiego wapienia scyfiowego od młodszych 

 zwłaszcza warstw jurajskich nie zostało w Krakowskim okręgu dotychczas doko- 

 nanem. Ostateczne szczegóły znajdzie czytelnik w dziele Tietzego oraz na mapie 

 Zaręcznego. 



Na PnZ doliny Szklarskiej poziom scyfiowy jest trudniejszy jeszcze, aniżeli 

 w Krakowskiem, do oddzielenia. Próba Roemera zdaje się być wynikiem teorety- 

 cznej jedynie kombinacyi — ubóstwo skamieniałości oraz niedokładna znajomość 

 nasza świeżo dopiero przez Michalskiego i przezemnie odkrytych poziomów kime- 

 rydzkich w jurze Krakowskiej stoją temu na przeszkodzie. 



Typowe warstwy górnooksfordzkie rozwinęły się pomiędzy Olsztynem, Msto- 

 wem i Grażycami, gdzie też skamieniałości dość dużo się znajduje, a mianowicie: 

 Rhynchonella inconstans, Rh. lacunosa, Rh. concinna, Be- 

 lemn. semisulcatus, Terebratula biplicata, Pecten aeąui- 

 costatus, Cidaris Blumenbachi. 



Ten sam wapień skalisty, co pod Olsztynem, widzimy na północ Mstowa, w od- 

 miennej jednak nieco facies : w żółtym, zbitym lub białym, kredo watym wapieniu 

 znajdujemy tutaj liczne skamieniałości, a mianowicie korale, kolce jeżowców, 

 Rhynchonella inconstans, Terebratula bucculenta, Olco- 

 stephanus thermarum Opp., O p p e 1 i a sp. 



W Pajęcznie jest to znowuż miękki, biały wapień kredo waty, we wszystkich 

 zaś innych odsłonięciach górnooksfordzkich tej okolicy, sszeregowanych w jednej 

 linii, równoległej do ogólnego kierunku warstw — szarawo-żółty wapień płytowy, 

 ukazujący się w Makowiskach, Gajęcicach, Łężku, Dworszowicach, Skąpej, Pa- 

 włowie, Rząśni, Prusisku, Jamnem i Borownie. 



Rhynchonella a s t i e r i an a Rom. ( == Rh. inco ns tans Sow.) 

 jest charakterystyczną skamieniałością tego poziomu. 



Piętro kimerydzkie zdaje się że w okręgu Krakowskim jest mocno rozwinięte, 

 do niego bowiem należy górny wapień skalisty oraz miękkie wapienie z Podgórza 

 i Zakrzówka. Dotychczas znamy z kilku tylko punktów skamieniałości charaktery- 

 styczne. Bardzo obfitą faunę dolnokimerydzką (poziom Oppelia tenuiloba- 

 ta) posiada wapień w Podgórzu pod Krakowem, stąd liczne amonity, jak P e- 

 risphinctes Achilles d^Orb., Perisph. rotund u s d'Orb., P e r. 

 Rutimey eri Loriol, Olcostephanus inyolutus Qu., Perisphin- 

 ctes acer Neum., P er. hali a r c hus Neum., Pe r. s u b p u n c t a t u s 

 Neum., Per. plebejus Neum., znajdują się w zbiorze Krakowskiej komisyi 

 fizyjograficznej. Z innych punktów okolicy Krakowskiej znam tylko pojedyńcze 

 okazy form dolnokimerydzkich; są to : Rudno (Hoplites Calisto d^Orb., 

 Oppelia Weinlandi Opp.), Pławce (Hoplites Calisto), Kurdwa- 

 nów (Perisphinctes plebejus Neum.), Mników (P e r i s p h. t o r q u a- 

 t u s Sow. cf.). 



