J. SIEMIRADZKI I E. DUNIKOWSKI. SZKIC GIEOLOGICZNY. 49 



Znajdujemy tutaj przeważnie wyższe, wapienne ogniwa od górnego kimmerydżu 

 do środkowego oksfordu włącznie. Starsze natomiast piętra, jak kelloway lub 

 gliny parkinsoniowe, ukazują się tylko gdzieniegdzie w pobliżu wychodni utwo- 

 rów tryjasowych. 



PdZ granica jury kieleckiej, oznaczona piaszczystą równiną z odsłoniętemi 

 w wielu miejscach poziomemi warstwami opoki kredowej, przechodzi od Bąkowej 

 Góry nad Pilicą przez Korytno, Przedbórz, dalej w górę Pilicy prawym jej brzegiem 

 do Dobromierza, stąd na PdW przez Starą Wieś, Oleszno. Świdno, Krasocin, Grusz- 

 czyn, Cieśle, Małogoszcze, Mironicę, Karsznicę;— przecina dolinę Nidy przy młynie 

 Jacłowskim, dalej idzie przez Bizorendę, Szczepanów; poraź drugi przecina Nidę 

 przy Brzegach, tworzy na lewym brzegu Nidy grzbiet górski do Sobkowa, przez 

 Wierzbicę i Stanowice dochodząc do zatoki mioceńskiej przy Korytnicy i Gho- 

 mentowie, dalej do wsi Górki i folwarku Marynka, gdzie pod skały mioceńskie za- 

 pada. Granica PnW (od spągu) jest bardzo niewyraźna, z powodu wielkiej obfi- 

 tości lotnych piasków dyluwijalnych. Przechodzi ona od Skotnik nad Pilicą przez 

 Czermno, Piaski, Pilczyce, Skąpe, Słupię, Czerwoną Wolę, Mnin, Olszówkę, Wie- 

 lebnów, Eudę Strawczyńską, stąd oddziela się wąską zatoką do Miecygozdu, gra- 

 nica zaś zwraca się na południe prawym brzegiem Łośni przez Fanisławice do 

 Gnieździsk; pasmo znacznie zwężone sięga do wychodni kajpru na linii, przecho- 

 dzącej nieco na południe Miedzianki, przez Polichno i Korzeczko do Tokarni 

 i Podzamcza, gdzie rozwidla się ponownie: jedno ramię, węższe, wchodzi pomiędzy 

 góry Chęcińskie i wyżynę dewońską przy Dębskiej Woli — przez Stare Chęciny 

 i Lurawiznę, — tworzy pasmo wzgórz pomiędzy Brzezinami i Nidą, w oddzielnych 

 zaś wysepkach daje się odnaleść przez Wolę Morawicką, Brody do Maleszo wej 

 i Gumienic, sięgając na południe aż do Wierzbia i Drugni, gdzie pod miocen 

 się kryje. 



Drugie, szersze pasmo główne tworzy szereg wyniosłości na lewym brzegu 

 Nidy, którego PnW granica od Tokarni przechodzi południowem zboczem 

 wąskiej podłużnej doliny przez Siedlce, Łukowę, Drochów i Obice do Grabowca 

 i Piotrkowic. 



Od południa granicę wychodni jurajskich stanowi szeroka zatoka mioceńska 

 okolic Chmielnika. 



Dalej jeszcze ku południowi, w szybie Szczerbakowskim nad dolną Nidą na- 

 potkano wapień jurajski w znacznej głębokości przy poszukiwaniach soli kamien- 

 nej. Stosunki tektoniczne tutejszych warstw jurajskich nie są jeszcze dostatecznie 

 wyświetlone— od ogólnego bowiem upadu warstw na PdZ zdarzają się dość znaczne 

 zboczenia, a również stosunek niektórych partyj wapiennych do głównego pasma 

 nie jest wyraźny. 



Pod względem litologicznym uderza obfitość ikrowców wapiennych, 

 a w związku z niemi— brzegowa facies skamieniałości tutejszych, wśród których 

 przeważają korale, nerinee, ostrygi; amonity natomiast są znacznie rzad sze ani- 

 żeli w krakowskiem. Typ formacyi wybitnie bałtycki ( Pn francuski). 



Znaczna część wapieni tego pasma należy do piętra kimerydzkiego— zawie- 

 rając w górnej swej części ikrowce z Nerinea triplicata Puscli, E x o- 



^ Pam. Fizyj. Tom XI. Dział II — 7 



