J. SIEMIKADZKI I E. DUNIKOWSKI. SZKIC GIEOLOGICZNY. 



75 



cza się obfitością koralów: Syrigopora ser pens E. H., Favosites 

 F o r b e s i E. H., H e 1 i o li t li e s M u r c h i s o n i E. H., C y s t i - 

 phyllumcylindricum E. H., Mouticuliporapulchella 

 E. H ; obok nich znajdują się trylobity: Calymene Blumenbaclii, 

 Dalmannia ca u dat a, Pliacops Downingiae, Illaenus 

 b a r r i e n s i s, E n c r i n u r u s p u n c t a t u s; ramionopławy: L e p t a e - 

 na t r a n s V e r s a 1 i s, O r t li i s e 1 e g a n t u 1 a, O r t li i s r u s t i c a, 

 Pentamernsgaleatus, Ehynchonella Wilssoni, Riiyn- 

 clionella nncula, Spirifer eleyatus, Stropliomena de- 

 pressa, Strophomena pecten, Str. antiąua; z mięczaków: 

 Ort h oce ras fimbriatum, O. imbricatum, Euompłialus 

 alatus, Murchisonia cingulata. 



Poniżej Studzienicy w warstwach sylursldch, starszych od powyżej opisa- 

 nych, dotychczas nie znaleziono skamieniałości, wiele ich przeto pozostaje wątpli- 

 wych; dotychczas nie wiemy, czy je do górnego, czy też do starszych ogniw forma- 

 cyi sylurskiej zaliczyć należy. 



Od Jampola nad Dniestrem, pod cenomańskim piaskowcem i utworami mio- 

 ceńskiemi odsłania się już tylko granit, należący do krańcowych wychodni grani- 

 towej płyty ukraińskiej. 



4. Regijon Lubelsko-Wolyńsld. 

 Wiadomości o tym regijonie są nader szczupłe i przeważnie do starszych 

 prac ograniczone. Do szczegółowej mapy Wołynia Ossowskiego brak odpowied- 

 niego tekstu objaśniającego, któryby dozwolił przeprowadzone przez autora po- 

 działy miocenu i kredy utożsamić z przyj ętemi w dzisiejszej nauce poziomami 

 i sprostować niektóre zasadnicze błędy, jak np. zaliczenie oligoceńskiego kwarcy- 

 tu do warstw azoicznych, lub zielonych piasków formacyi bursztynowej do dolnej 

 kredy. 



Eegijon Lubelsko- Wołyński, w którym z wyjątkiem wschodniej części Wo- 

 łynia, należącej gieologicznie do Ukraińskiej płyty, Avystępują wyłącznie warstwy 

 kredowe i trzeciorzędowe, tworzy szeroką płaską wyżynę, w środkowej swej czę- 

 ści (Polesie Wołyńskie w dorzeczu Styru i Bugu) przez erozyją dyluwijalną roz- 

 mytą, ciągnącą się od północno-wschodniego brzegu gór środkowo-polskich pomię- 

 dzy Eadomiem i Zawichostem ku W Pd W przez powiaty: Kozienicki i Iłżecki do 

 Wisły, dalej całą wyniosłość Lubelską pomiędzy niziną Sanu i łożyskiem Wieprza, 

 czarnoziemny pas Hrubieszowski, południową część Wołynia po Włodzimierz Wo- 

 łyński, Łuck, Klewań i Korzec, grzbiet mioceński Lwowsko-Tomaszov/ski, niż 

 Nadbużański pomiędzy Tomaszowem, Lwowem i Brodami, sięgając na południe po 

 liniją kolei Karola Ludwika (Lwów— Wołoczyska). 



W jednej części regijonu omawianego, a mianowicie w okolicy Kazimie- 

 rza nad Wisłą, odsłonięcie utworów kredowych wykazuje, że są tu one sfałdowa- 

 ne, wypiętrzenie przeto wyżyny Lubelskiej jest młodsze od gór środkowo-pol- 

 skich, jakkolwiek różnica wieku jest bardzo nieznaczną i odniesioną być musi do 

 początku okresu senońskiego, podczas gdy w górach środkowo-polskich w końcu 

 cenomanu ruch ustaje. Na linii od Kazimierza przez Nałęczów i Minko wice idą- 

 cej, odsłaniają się nieznane skądinąd najstarsze utwory kredowe, wapień giauko- 

 nitowy ciemnoszary, z bułami krzemiennemi tej samej barwy, dochodzącemi bardzo 



