80 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



niemożliwem przypuszczenie, że mamy tutaj do czynienia z zatoka północnego 

 morza oligoceńskiego, zwłaszcza, że nieco dalej ku północy utwory oligoceńskie 

 zostały przez Miclialskiego znalezione. 



Również wątpliwe jest stanowisko wapienia pod Garbowem w pobliżu 

 Zawicliosta, gdzie na wapieniu (jurajskim) z krzemieniami leżą białe piaski 

 z kawałkami tego wapienia oraz C e r i t li i u m sp. Nad piaskiem ceritliio- 

 wym leży kwarcyt cienkopłytowy, rogowcowaty, o przełamie muszlowym i sil- 

 nym, tłustym połysku. Oprócz cerithiów, bliżej nieoznaczonych, wymienia 

 Puscli z Garbowa dwie muszle skądinąd w Eolsce nieznane: Clayagel- 

 1 a B r o c c li i i Lam. i F i s t u 1 a n a a m p u 1 1 a c i a Lam. 



Kwarcytów w miocenie polskim nigdzie nie znamy, z wyjątkiem utworów 

 sarmackich około Chełma, sarmacki wiek wszakże jest tutaj wykluczony, 

 gdyż utwory najwyższe w okolicy zawierają Ostrea digitalinai faunę 

 morską. Kwarcyty podobne są natomiast szeroko rospowszechnione w oligo- 

 ceńskich, czy też w dolnomioceńskich pokładach na Wołyniu (Owrucz), Litwie 

 (Birsztany, Naliboki) i Żmudzi (Telluny, Rukiele). 



W okolicy Ożarowa oraz na wschód Ćmielowa ukazują się również trze- 

 ciorzędowe piaski glaukonitowe i siwe glinki ogniotrwałe, wypełniając zatoki w 

 wapieniu jurajskim na wyższych miejscach okolicy. Najdalej wysunięta ku 

 północy zatoka taka daje się widzieć w Ulowskiej straży leśnictwa Bałtowskiego. 



Na prawej stronie Wisły widzimy wąskie pasmo skał mioceńskich na sa- 

 mym brzegu szerokiej niziny alluwijalnej, w której płynie San i Tanew. Pas- 

 mo to, złożone w północnej swej części z utworów sarmackich, w południowej 

 zaś z wapienia litotamniowego, ciągnie się, przerwane przez erozyją tylko raz 

 w pobliżu granicy galicyjskiej, jednolitym grzbietem od okolic Kraśnika 

 w Lubelskiem do Lwowa. 



Oderwane, drobne partyje tegoż mamy około Biskupic i Piasków, wresz- 

 cie najdalej na wschód wysunięte dwa odsłonięcia piaskowca sarmackiego przy 

 Chełmie, które, jak się zdaje, pozostawały w połączeniu z pasmem Kraśnicko- 

 Lwowskiem przez dolinę górnego Wieprza. Większość wychodni miocenu 

 leży znacznie niżej od opoki kredowej, która tworzyła w okresie jego 

 powstania strome wybrzeże, jedynie w korycie Wieprza przerwane. 



Najwyższy szczyt miocenu lubelskiego w Godziszowie jest na 313 me- 

 trów nad poziom morza wzniesiony, odsłonięcia zaś opoki w tej samej okolicy 

 nie leżą wcale niżej. 



Piętro litotamniowe sięga w Lubelskiem na północ tylko do Janowa 

 lubelskiego — dalej zaś aż do Książa i Rzeczycy pod Kraśnikiem rozwinięte 

 są warstwy sarmackie. Brak tutaj dolnego ogniwa, czyli warstw baranowskich 

 zPecten denudatus, jedynie rozwinął się górny pokład (kajzerwaldz- 

 ki)zOstr eadigitalina, Pecten elegans iPectunculus 

 p i 1 o s u s. 



Przekroje miocenu morskiego są tutaj wogóle rzadkie. Jurkiewicz poda- 

 je jeden z najlepszych w głębokim kamieniołomie przy Senderkach: 

 a) napływy— 8' 



