144 



DZIAŁ IT. GIEOLOGIJA. 



wygląda tak samo jak jamnieński, a u stropu przykryty jest górno kredowemi 

 warstwami, noszacemi rozmaite nazwy lokalne. 



Eocen i oligocen wykształca się tak samo, jak na wschodzie. Wspomnieć 

 jeszcze należy o licznych bryłach egzotycznych, zawartych w różnych horyzontach 

 tego obszaru. 



Stosunek Karpat zachodnio-gałicyjskich do formacyi podkarpackiej solonoś- 

 nej jest analogiczny do tego, który poznaliśmy na wschodzie, jakkolwiek zacho- 

 dzą pewne modyfikacyje. 



Pominąwszy okoliczność, że stan rzeczy nigdy nie jest tak jasny i łatwo zro- 

 zumiały jak np. w profilach nad Prutem, Czeremoszem i ich dopływami, mamy tu 

 pewne zmiany. I tak zdaje się być niewątpliwą rzeczą, że brzeg karpacki ro;spo- 

 czyna się tu i owdzie nie oligocenem, lecz formacyją kredową. Formacyja solonoś- 

 na okazuje skład nieco odmienny, natomiast przechodzi ku dolinie tak samo w dru- 

 gie piętro śródziemne, czyli górny miocen. 



Z produktów górniczych Karpat galicyjskich jedna tylko nafta, a Podkarpa- 

 cia oprócz nafty także sól i wosk ziemny zasługują na uwagę. 



Rudy żelazne karpackie znajdujące się tu i owdzie w postaci syderytów 

 iłowych są tak liche, że wszelkie próby rozpoczęte w tym względzie spełzły na 

 niczem. Toż samo i węgiel brunatny nigdzie się w większej nie znajduje ilości. 

 Całe więc górnictwo karpackie ogranicza się na nafcie. 



Mamy kilka poziomów naftowych. Pierwszy w warstwach ropianieckich, 

 drugi w eocenie, czyli w górnych hieroglifach, trzeci w niektórych odmianach oli- 

 gocenu, a wreszcie czwarty wspólnie z woskiem zieinnyin w podkarpackiej forma- 

 cyi solonośnej. Zbiornikami przyrodzonemi nafty są gruboziarniste porowate 

 piaskowce, które są nasycone płynem na podobieństwo gąbki, lub też szczeliny 

 podziemne w twardych i zbitych piaskowcach. Największy przypływ jest między 

 150 a 300 /w., głębsze wiercenia poniżej 400 m. nie wydają zadawalających 

 rezultatów. Najbogatsze szyby dają około 150,000 cetnarów, lub też w razie obfi- 

 tości gazów, płyn sam tryska jak w studniach artezyjskich. Najważniejsze ko- 

 palnie galicyjskie są: Słoboda Rungórska, Wietrzno, Równe, Bóbrka, Siary, Wę- 

 glówka i t. p. W zachodnio-gałicyjskich pokładach, począwszy mniej więcej od 

 Dunajca, nafty w dziwny sposób niema, mimo, że petrograficzne warunki pozosta- 

 ły niezmienne. 



Ogólna produkcyja nafty (czyli t. zw. ropy) w Galicyi wynosiła w roku 1890 

 1 milijon baryłek t. j. 150,000,000 kilogramów. 



Wosk ziemny znajduje się w większej obfitości tylko w jednej miejscowo- 

 ści, t. j. Borysławiu, gdzie wypełnia szczeliny pośród iłów i piaskowców forma- 

 cyi solonośnej. Że wosk ziemny i nafta są pochodzenia organicznego, o tem dziś 

 mało kto wątpi, jakkolwiek sam proces powstania nie jest jeszcze we wszystkich 

 szczegółach jasny. 



