162 DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



cze nieokreślonych. Żyłom granitowym Bystrej stale towarzyszy liematyt, znaj- 

 dowany tu w wielkich bryłach. Ornak, wirchy Starorobociański, Jarzębczy oraz 

 Wołowiec i granie, idące ku Osobitej, składają się z gnejsu bioty to wego i talkowego 

 z charakterystycznemi wydzielinami kwarcu białego. Gnejs Wołowca (poczęści 

 talkowy) nosi na sobie ślady silnie ujawnionego dynamometamorfizmu: feldspat 

 wydłużony, lub falisto skurczony, a nawet całe warstwy łukowato wygięte świad- 

 czą o tem wymownie, W gnejsach Tatr środkowych (nieopodal od pasa osado- 

 wego) mieszczą się żyły kwarcu, barytu i sy dery tu, zawierające w niewielkich 

 ilościach tetraedryt (który niegdyś dobywano), chalkopiryt oraz wykwity mala- 

 chitu i azurytu (zarzucone dziś kopalnie: Stara Robota, Dziewiąta, Czarna Stolnia, 

 Kunszta i in.). 



lii. Tatry zachodnie. W tym końcu Tatr występuje znowu granit w po- 

 staci śmiało sterczących wirchów w samym środku pasma oraz gnejsy i łupki, 

 tworzące na Pd i PdZ kopy i upłazy. 



Rohacze wielki i mały, wirch Banikowski, Salatyn składają się z granitu 

 zielonawego, tak charakterystycznego dla Tatr wschodnich, zachow^ującego i tu 

 wszystkie właściwe mu cechy prócz, może, epidotu o powierzchniach wyszJifowa- 

 nych, których tu nigdzie nie widziałem. W górnej części doliny Zuberskiej, pod 

 wirchem Banikow^skim , w nadzwyczaj obszernych usypiskach gi'anitowych, two- 

 rzących prawdziwe morze skał, zdarzają się głazy zawierające niebieskawy orto- 

 klaz, czyli tak z w. feldspat labradory żujący (labradorisirende Feldspath). 



Na przełęczy między Rohaczem Wielkim a Smerekiem występuje łupek tal- 

 kowy koloru jasno -żółtego. Potężne masy Jałowieckiej góry, Palenicy i odcho- 

 dzących od nich grzbietów tworzą przeważnie gnejsy, docierające aż do Siwego 

 Wirchu, pod którego wapiennemi stopami się kryją. Linija, przeprowadzona od 

 Siwego Wirchu, do miasta Wielki Bobrowice na południu i przedłużona trochę na 

 północ od Siwego, wskaże granicę skał krystalicznych w Tatrach zachodnich, 

 zbudowanych w dalszym swym ciągu już tylko wyłącznie ze skał wapiennych. 

 Tylko na dnie głębokich dolin erozyjnych pokazuje się gnejs silnie zmieniony, 

 jak np. u zbiegu potoków Suchego i Hinowego na wysokości 900 m, czyli o 600 m 

 niżej od najniższych szczytów krystalicznych w okolicy Siwego. 



Taki jest szkic ogólnego rozmieszczenia skał krystalicznych w Tatrach. 

 Bardziej szczegółowe badania osi krystalicznych wykryją z pewnością nietylko 

 obecność nieznanych dotychczas skał, lecz, co główniej sze, przyczynią się zasadni- 

 czo do wyjaśnienia ich znaczenia gieologicznego, tak mało dotychczas zbadanego. 



Zebrane przezemnie skały krystaliczne Tatr w ilości około 150 okazów 

 (wśród nich przeszło 20 odmian łupków krystalicznych) łącznie z poczynionemi obser- 

 wacyjami stanowią dość ciekawy materyjał petrograficzny, którego ścisłe chemi- 

 czne i mikroskopowe zbadanie jest rzeczą niedalekiej przyszłości. Po dokonaniu 

 pracy, rezultaty jej będą w należytej formie ogłoszone w jednym z następnych to- 

 mów Pamiętnika Fizyjograficznego. 



