K. ŁAPCZYŃSKI. ZASIĄGI ROŚLIN. 



9 



chy. Przebiegłszy Aiistro- Węgry, idzie bardzo blisko od przestrzeni naszą mapą 

 objętej, a nawet być może, że na nią wkracza nad dolnym Dnieprem, bo nie jest 

 wzmiankowana V. c o 1 1 i n a Besser w spisach roślin ekaterynosławskicli. 

 Ogromne przestrzenie od Dniepru do Amuru granica południowa przebywa niewia- 

 domemi drogami, tylko Ledebour wymienia Helenendorf, koloniją wirtemberczyków 

 za kaukaskiemi górami w okolicach Tyflisu. Bardzo niedostateczne wiadomości 

 o rozmieszczeniu tego fijołka mamy dlatego, że w wielu spisach roślin ukrywa 

 się pod ogólniejszą nazwą V i o 1 a e h i r t a e L. Zdaje się, że po najdokład- 

 niej szem nawet zbadaniu rozmieszczenia roślin krajowych, będzie on zawsze bar- 

 dzo rzadkim w północnej części przestrzeni objętej naszą mapą. W Królestwie 

 Polskiem dotąd tylko w Wiskitkach pod Rudą Guzowską dostrzeżony (Rostafiński). 

 Na góry sziąskie wchodzi zaledwie do wysokości 600 m (Fiek). Kotula zapisuje 

 fijolek pagórkowaty w Tatrach na jednem stanowisku: Kominy (telkowe) od (stro- 

 ny) Smytni 1243 (1204) m (R. r. n. w Tatrach str. 98.), 



254. Fijołek kosmaty Y. h i r t a L. Granica północna zasiągu prze- 

 ciąwszy Skandynawiją i Finlandyją prowadzi przez gubernię wołogodzką i Sybe- 

 ryją do Bajkału. Granica zachodnia nad Atlantykiem, a południowa idzie zrazu 

 wybrzeżami śródziemnomorskiemi, potem wyminąwszy część Turcy i i Grecyją, 

 przechodzi do Azyl Mniejszej i podąża przez Azyją środkową ku Bajkałowi. Na 

 przestrzeni objętej mapą fijolek kosmaty nie jest rzadkością, a w wielu miejsco- 

 wościach pospolity. Najmniej liczny nad Bałtykiem. Na góry niezbyt wysoko 

 się posuwa : na Karpaty u źródeł Sanu i Strwiąża do 560 m (Kotula), na Poku- 

 ciu do 755 m (Zap). Dr. Wołoszczak notuje go w Nadwórnej w Stanisławow- 

 skiem, ale w wyżej położonej wsi Jabłonicy już go nie spotkał (Spr. K. Fiz. XXV 

 ^74).) 



Eitschl w Poznańskiem zamieszcza yarietas p reyolutaw Radzimiu. 



Kotula w Przemyskiem odróżnia odmianę Spratensis Neilr. 



Lindeman w Elizabetpolu (ad f 1 o r u 1 a m Supłem II) a t y p i c a. 



Akinfiew w Ekaterynosławiu a genuina Regel. Dwaj ostatni i wielu 

 innych botaników V. c o 1 1 i n a Besser (253) iY. campestris MB (257) za- 

 pisują między odmianami Y. h i r t a e L. 



Wiele spisów odróżnia odmianę fijołka kosmatego o kwiatach białych. 



254x258 V. permixta Jord. Hibryd więcej zbliżony do Y. h i r t a e, ani- 

 żeli do V. o d o r a t a e. Odróżniany na Szląsku, w Krakowie, w Galicyi i nad 

 Dnieprem. 



254x258 V. sepincola Jord. więcej zbliżony do Y. o d o r at a e, aniżeli 

 do V. h i r t a e, odróżniany na Szląsku. 



254x270. V. mirabilis x hirta. Ponieważ tego mięszańca profesor 

 Rehman zamieszcza jako reprezentanta formacyi roślinnej „Dąbrowy" w złoczow- 

 skiem, więc zapewne tam dość często się trafia. 



255. Fijołek błękitny. Y. cy a n e a Celak. Y. s u a v i s Auct (non MB), 

 Gatunek o małym zasiągu obejmującym część Bawaryi, Czech i Brandebur- 



gii, gdzie dostrzeżony tylko w okolicy Wyrzyska (Wriesen), a na Szląsku w oko- 

 licach Wrocławia (M 15, ^?) i Lubawy (Liebau). Nyman zapisuje ten gatunek 

 jako odmianę Y. odoratae L. 



