K. ŁAPOZYŃSKI. ZASIĄGI ROŚLIN. 



29 



półwyspu bałkańskiego, Siedmiogrodu, Węgier, a na przestrzeni map§ objętej 

 w Tatracłi (M. 15, /r). Znalazł go w tatrzańskicłi reglacli ksiądz Grzegorzek, za- 

 determinował jako D. p 1 u m a r i u s i złożył wraz z innemi roślinami do zbio- 

 rów Akademii umiejętności w Krakowie. Profesor Reliman oznaczenie poprawił na 

 D. p e t r a e u s WK. (Sprawozd. Kom. Fiz. Tom III. 1869. Kilka spostrzeżeń do 

 spisu roślin w różnych okolicach Galicyi zebranych przez W. Grzegorzka). Kotu- 

 la nie znajdował tego goździka w Tatrach. 



313. Goździcznik skalnicowaty. T u n i c a s a x i f r a g a Scop. Roślina połu - 

 dniowo-zachodniej Europy i Kaukazu. Granica północna zasiągu z Francyi prze- 

 chodzi do południowych Niemiec, do Czech, do Niższej Austryi, do Węgier i na 

 półwysep bałkański. Poza północna granicą na przestrzeni mapą objętej znajdu- 

 ją się 3 odosobnione placówki (M. 18. c): Humań (Andrz.), Olsztyn pod Często- 

 chową (Karo) i Sodów na Szląsku pod Lublińcem (Baumann u Raciborskiego. 

 Sprawozd. Komis. Fizyjogr. Tom XIX str. 181). 



314. GoździczHik główkowaty. T. pr olifera Scop. D. proliferL. Kohl- 



r a u s c h i a p r o 1 i f e r a Kunth. Granica północna zasiągu z Anglii przechodzi 

 do Szwecyi, wymijając Norwegiją, potem przerzuca się w okolice Królewca (M. 18, 

 d), skąd wiedzie do Gierdawy (Gerdauen)^ Wystrucia (Insterburg), dalej wschod- 

 nim skrajem Królestwa do wschodniej Galicyi nad Seret, przez Podole do ujść 

 Dochny do Bohu (Andrz, Rys b. str. 40), wybrzeżami Bohu do Wozniesieńska 

 (Andrz., Paczoski), do Krymu, nad niższy Don i na Kaukaz. Granica ta o małem 

 przybliżeniu, bo chociaż Klingę we Florze prowincyj nadbałtyckich pisze, że 

 T u n i c a p r o ł i f e r a Scop. nie ma dotąd żadnego pewnego stanowiska (1882), 

 jednak u Ledeboura (1842) zapisane Inflanty z powołaniem się na Fiszera. We 

 wscliodniej Rossyi taż sama niepewność. Ledebour wymienia Kazań, Wołgę i ste- 

 py kirgiskie, powołując się na Falka; Synibirsk, Orenburg, Carycyn i stepy kał- 

 muclde, powołując się na Pallasa. Stanowisk tych profesor Schmalhausen we 

 Florze (1886) nie uwzględnił, chociaż przy innych roślinach wykazuje rozmieszcze- 

 nie w całej Rossyi. Musiały być powody pominięcia, szkoda, że ich nie znamy. 

 Granica zachodnia zasiągu, wyminąwszy Islandyją, wiedzie nad Atlantykiem; po- 

 łudniowa nad morzem Śródziemnem i Czarnem: od półwyspu iberyjskiego do Kau- 

 kazu, tylłio Grecyją zostawiając za zasiągiem. 



Na części zasiągu mapą objętej roślina dość rzadka, albo rzadka. Na nie- 

 których tylko stanowiskach obficie np. w Słupi Nadbrzeżnej w opatowskiem 

 (Marya Hempeł). W górach nie rośnie. 



315. Łyszczec rozesłany. G y p s o p h i 1 a r e p e n s L. Roślina górska 

 Pirenejów, Alp, Apeninów i Harcu. Z gór spuszcza się niekiedy na podgórza 

 i równiny np.do Mouacliijam Na przestrzeni mapą objętej (M. 18, e): w Tatrach, 

 Pieninach i pod Kielcami (Szubert u Rostaf ). W Sierpniu r. 1889, więc w porze, 

 gdy jeszcze kwitnie łyszczec roześlemy, pp. Drymer i Majchrows d, lierboryzując 

 przez dni 25 w milowym promieniu w koło Kielc nie znaleźli go jednak (Pam. Fiz. 

 X. III 71). Albo więc wyginął w ciągu pół wieku, albo jest nadzwyczaj rzadki 

 pod Kielcami, albo co naj prawdopodobniej sze Szubert znajdował go w dalszej od 

 miasta odległości, może na południowych skłonach gór Świętokrzyskich. 



