R. DMOWSKI. STUDY.IA NAD WYMOCZKAMI 



107 



brzusznej) i trzech wałków („b o u r r e 1 e t s^') tylnych". Jeżeli weźmiemy pod 

 uwagę, że już Wrześniewski u M. p u s s i II u s stwierdził, że strona grzbietowa 

 jest zupełnie gładka, a prawy brzeg ciała znacznie grubszy od lewego („b o u r - 

 r e 1 e t s e m i c i r c u 1 a i r e'^ Fabre-Domerguea) i spostrzeżenia te w zu- 

 pełności mogę potwierdzić u M. s u 1 c a t u s, że wreszcie owe wałki tylne 

 są poprostu wypukłościami, które oddzielają bardzo głębokie brózdy, to dojdziemy 

 do przekonania, że M, a u r i c u 1 a nie jest gatunkiem nowym, a jeżeli 

 takim jest, to nigdy nie na mocy cech, o których autor mówi. Z tego, co Fabre- 

 Domergue mówi o walkach tylnych, można wnosić, że widział on tylko dwie, lub 

 nawet jedne tylko brózdę naprawo od gęby, a w tym razie opis jego byłby zgodny 

 z opisem Wrześniewskiego— M. p u s i 1 1 u s. 



W obszernem, ale dyletanckicDi dziele Fromentela (8; str. 306, Tabl. XXI, 

 6— 6e) znajduje się podany przez panią Jobard-Muteau opis i rysunek nowego 

 rodzaju i gatunku Districha striata. Pierv/szy rzut oka na rysunek tej pani 

 odrazu nasuwa myśl, że mamy tu do czynienia z M. s u 1 c a t u s, o czem 

 ostatecznie przekonywa dokładne rospatrzenie figury i porównywanie jej z opisem. 

 Autorka przedstawia trzy brózdy, które nazywa prążkami, gębę przedstawia 

 jako jednę całość z p s e u d o p e r i s t o m i u m i mówi o jednej błonce, 

 którą nazywa szczeciną (s o i e), co jej się przy opisie niejednego znanego gatun- 

 ku zdarza. Zbiornik kurczliwy, przedstawiony mniej więcej we właściwem poło- 

 żeniu względem gęby; silnie zaś rozwinięte rzęsy przedniego końca autorka zastą- 

 piła przez szczecinę, tkwiącą w jednej z brózd Pomimo tych podobieństw, au- 

 torka swą formę zaliczyła do oddzielnego gatunku i rodzaju, a to wskutek oijgi- 

 nalnej pomyłki, mianowicie przez to, że przewróciła wymoczka do góry nogami, 

 wskutek czego to, co leży na tylnym końcu, dla niej leżało na przednim, a to, co 

 leży po prawej stronie, dla niej leżało po lewej. 



Płaska brzuszna powierzchnia rodzaju Microthorax niezupełnie od- 

 powiada brzusznej powierzchni niższych przedstawicieli podrzędu xi s p i r o - 

 t r i c h a, mianowicie z rodziny C h i 1 i f e r a; u tamtych bowiem elipsoidal- 

 nych, niespłaszczonych form, powierzchnią brzuszną nazywamy część powierzchny 

 wymoczka, leżącą po obu stronach gęby w równych od niej ^odległościach. Świad- 

 czy to o spłaszczeniu wymoczka ze strony prawej, wskutek czego gęba leży nie 

 na środku, ale przy lewym brzegu wymoczka. Dwie krótkie brózdy rzęsowe, 

 idące od gęby do brzegu tylnego, odpowiadają tym brózdom, które u Glaucoma 

 idą od tjdnego brzegu otworu gębowego do tylnego biegana. Trzecia brózda, 

 najbliżej gęby leżąca i idąca pośrodku, wespół z szeregiem rzęs, ciągnącym się 

 wzdłuż lewego brzegu ciała, reprezentuje jedyny pozostały z łuków brózdowych, 

 otaczających gębę z przodu i skierowanych obu końcami ku tylnemu biegunowi. 

 A¥reszcie dwie pozostałe brózdy, leżące po prawej stronie, odpowiadają brózdom 

 grzbietowym u Glaucoma, ciągnącym się od bieguna przedniego do tylnego. 

 Xa stronie grzbietowej brózdy i rzęsy podległy zanikowi. Z innych zmian, nie- 

 mówiąc już o przesunięciu gęby ku końcowi tylnemu, zwrócić należy uwagę na 



') Przy rospatrywaiiiu okazów zabitych, najczęściej w danej płaszczyźnie optycznej widać 

 tylko jednę z tych rzęs grubych i długich. 



