DR. JÓZEF NUSBAUM. 



STUDYJA NAD FAUNĄ. 



127 



L. c o ni m u n i s d'Udekem (partiui) 



L. c o m m u n i s, c a r n e u s Eiseii (1870), 



Ciało walcowate, ku przodowi i ku tyłowi zwężające się. Płat głowowy 

 stosunkowo mały, zajmuje od strony grzbietowej '/2 długości segmentu gębowego; 

 od przodu nieco stożkowaty; brózdy poprzecznej na powierzchni grzbietowej nie 

 posiada, na spodniej bardzo niewyraźna i niezawsze zresztą występująca brózda 

 podłużna. 



Siodełko zajmuje 7 -9 pierścieni; najczęściej spotykałem osobniki o 8 pier- 

 ścieniach siodełka, a w takim razie zajmuje ono 24 — 31 pierścienia. Brzegi siodeł- 

 ka od strony brzusznej zgrubiałe wałeczkowato. 



Tubercula pubertatis w liczbie trzech na 28, 29, 30 pierście- 

 niach, w postaci jednociągłych listewek. 



Tubercula ventralianal4 pierścieniu; pomiędzy, t. v e n t r a - 

 1 i a a pierwszym z kolei t u b e r c u 1 u m pubertatis, zawsze 13 pier- 

 ścieni, — po czem łatwo odróżnić tę formę od A 1 1 o 1 o b o p h o r a t u r g i d a 

 Eisen (zbliżonej z ubarwienia), u której odległość ta wynosi 15 pierścieni. 



Ogólna ilość pierścieni 120—130; Eosa podaje dla form włoskich 120, 135, 

 147, Ude dla niemieckich i hiszpańskich 120—140. 



Na pierścieniach : ósmym, dziewiątym nieznaczne zgrubienia od spodu (po- 

 zostają w związku z rozwojem zbiorników nasiennych.) 



Szczecinki tworzą po dwa zbliżone bardzo szeregi w każdym z 4 rzędów. 



Otworki grzbietowe zaczynają się już pomiędzy 3—4 pierścieniem. 



Gatunek ten, wrzucony do spirytusu, wydziela bardzo obficie śluz białawy 

 na całej powierzchni ciała, poczem łatwo go poznać. Oprócz tego, osobniki spi- 

 rytusowe zginają się pod kątem prawie prostym w okolicy siodełka (w stopniu 

 daleko słabszym odznaczają się także tą cechą osobniki większej odmiany A 1 1. 

 t u r g i d a). 



Barwa ciała mniej więcej jak u Ali. t u r g i d a— lecz przód ma silniej- 

 sze, brudno czerwonawe (mięsne) zabarwienie, a część tylna ciała po za siodeł- 

 kiem wpada w różo wawo -szary. Siodełko żółtawe, lub pomarańczowe. 



Znajdowałem go na polach (często obfitujących w glinę, piasek); największą 

 ilość osobników tego gatunku zebrałem, poszukując go w ziemi świeżo wyrzuco- 

 nej pługiem podczas orki. 



Gratunek: Allolobophora siibruMcimda Eisen, 



Ciało walcowate cienkie, z przodu i z tyłu zwężające się, od przodu w bardzo 

 słabym stopniu przypłaszczone. 



Płat głowowy stosunkowo wielki; od przodu kolisto zaokrąglony, barwy 

 białej, połowę długości segmentu gębowego od strony grzbietowej zajmujący. 



Siodełko bardzo wyraźne, złożone z 7 lub 6, a w rzadkich wypadkach nawet 

 z 5 pierścieni. U form, obserwowanych przez Eisena, siodełko złożone było zaw - 

 sze z 7 segmentów; u form zaś opisanych przez Eosę,— z 6. Jeśli siodełko zajmuje 

 7 pierścieni, ciągnie się od 24 do 30 pierścienia, jeśli 6— to od 25 do 30. 



