Sama jesień 1850, najbardziej ze wszystkich jesieni mo- 

 kra wydała wody 321 $m,m więcej nad ilość śr. tej porze wła- 

 ściwa; 



w roku 1853 wszystkie 4 pory roku, mając więcej niż śr. 

 ilość opadu, zrządziły przewyżkę roczną 226,9 



podobnież w roku 1854 trzy pory mokre pokryły deficyt 

 jesieni i dały przewyżkę . 115,& 



a z kolei w roku 1855 wszystkie pory mokre doprowa- 

 dziły przewyżkę roczną do 282,0 



Lata te nazwać możemy górującemi w epoce mokrej 

 1880 — 1871; jakoż przypadają w jej środku z przerwą jedy- 

 nie 1852 r., i na każdy rok z przecięcia tych 5 lat wypada 

 nadmiaru wody w stosunku do ilości średniej .: . 242,7mm 



tj. więcej niż w poprzednich 4 latach mokrych, pomimo fenomenalnie 

 obfitego wylewu 1833 roku. 



W dalszej kolei prze wyżka opadu w latach mokrych zaczyna 

 się zmniejszać: 



rok 1858 okazał przewyżki nad stan średni IMĄmm 



„ 1859 „ „ 115,8 



„ 1865 „ „ 111,5 



„ 1868 „ „ 160,7 



„ 1871 „ „ 122,2 



przewyżka przeciętna . . . . 



Tym sposobem postrzegamy w epoce mokrej trzy wyraźne fa- 

 zy: wzrastania, górowania i malenia opadu tak pod względem obfito- 

 ści, jak i częstości. Jeśli weźmiemy średnią z dwu faz: wzrastania 

 i malenia, to przewyżka ich nad średnią 167, Imm 



o wiele okaże się mniejszą od przewyżki górowania, a miano- 

 wicie o 78,6mm. 



Z przecięcia lat 14 mokrych przewyżka nad śr. ilość opadu roczną, wynosi 



Porównywając ilość opadu każdego roku ze średnią, znaleźliśmy zboczeń 

 ujemnych 41, dodatnich 33; obecnie oddzielając lata ze zboczeniami nieprzewyż- 

 szającemi ± 100 mm. widzimy że pierwsza liczba zredukowała się do — 18, druga 

 zaś do -\- 15, reszta stanowi lata umiarkowane. Kiedy procentowy stosunek z ca- 

 łego szeregu lat 74 wykazuje lat 24 suchych, 56 umiarkowanych i 20 mokrych, to 

 w epokach suchych, razem wziętych, okazuje się lat suchych również 24 na 100, 

 umiarkowanych 73, a mokrych zaledwie 3. Ta ostatnia liczba wzrasta w epoce 

 mokrej do 34 na 100, a zmniejsza się natomiast liczba lat umiarkowanych o 31; 

 liczba zaś lat suchych pozostaje wciąż jedna i taż sama 24. Snać zboczenia wa- 

 hają się głównie w stronie dodatniej tj. mokrej, mając ze strony suchej granicę 

 — lOOmm stalszą. Zgadza się to zupełnie z mniejszą liczbą zboczeń dodatnich, 

 lecz co do ważności przewyższających ujemne. 



Pod względem ilości opadu postrzegamy uderzającą zgodność w epokach su- 

 chych, które dostarczają go mniej niż epoka mokra w przecięciu o . . 76mm 



