PIETKIEWICZ. STOSUNKI OPADU W WARSZAWIE. 



189 



gamy, w I epoce suchym zimom odpowiadają mokre lata, w II, a stosunkowo 

 i w III uwydatnia się stosunek odwrotny. 



Największa liczbę ze wszystkich pór roku mokrych stanowi zima w epoce II. 

 Ten fakt w połączeniu z powyższym, że zimy przyczyniają się najwięcej do pod- 

 niesienia opadu przeciętnego w tej epoce, kazałby wnosić, że obfitość opadu zimo- 

 wego stanowi głównie o mokrocie całego rokir Zbyt uderzający ten rezultat 

 przeciętny całej epoki potrzebuje bliższego zbadania. W tym celu zestawiamy 

 pory roku w 14 latach mokrych tej epoki, jak następuje: 



Rok 



1830 

 1833 

 1840 

 1844 

 1850 

 1851 

 1853 

 1854 

 1855 

 1858 

 1859 

 1865 

 1868 

 1871 



Przeciętna 

 W odsetk. 



Pr ze wyżka opadu nad średnią ilość 



Zima 

 mm 

 42,1 

 33,6 

 29,5 



—30,6 

 2,1 

 76,0 

 34,6 

 27,2 

 66,1 

 30,6 

 90.1 

 19,3 

 91,2 



—23,0 



Wiosna 

 mm 

 133,5 

 111,7 



— 15,4 



— 36,0 



— 0,6 

 86,1 

 43,6 

 60,6 

 73,2 



9,3 

 41,4 



- 8,9 

 13,6 



-30,9 



Lato 

 mm 



- 75,6 

 250,2 



4,2 

 169,0 



- 23,5 

 106,5 

 160,1 



56,1 

 102,5 

 111,0 



- 58,6 

 137,9 



- 3,1 

 162,1 



Jesień 

 mm 

 6,1 

 84,6 

 90,0 

 35,5 

 321,5 

 21,3 



-11,3 



—28,3 

 40,3 

 16,4 

 43,0 



—36,7 

 59,1 

 14,1 



Rok 



106,0 

 480,0 

 108,2 

 137,8 

 299,4 

 289,8 

 226,9 

 115,5 

 282,0 

 134,4 

 115,5 

 111,5 

 160,7 

 122,2 



34,9 

 0,18 



34,4 

 0,18 



78,4 

 0,41 



44,4 

 0,23 



192,1 



Okazuje się tedy przeciwnie, że w latach mokrych, przeważnie w miesiącach 

 letnich wylew bywa najobfitszy, tak, że z przecięcia przypada na tę porę 41 pro- 

 centów przewyżki nad stan średni, pomimo że pomiędzy mokremi latami spotykamy 

 cztery pory letnie, w których opad znajdował się poniżej stanu śr. Z kolei w la- 

 tach mokrych odznacza się jesień obfitością opadu, podnosząc w przecięciu prze- 

 wyżkę o 33 procenty, do czego głównie przyczyniła się jesień 1850 r. fenomenal- 

 nie mokra. Nakoniec zima i wiosna w jednakowej i najmniejszej mierze wpływają 

 na powiększenie opadu. Wypadek ten wręcz przeciwny przeciętnemu epoki mo- 

 krej tern się tłomaczy, że w tej epoce zboczenia nietylko w stronę dodatnią, ale 

 i ujemną odznaczają się krańcowością, dotyczy to zwłaszcza pory letniej, która 

 o ile mokrością, o tyle i posuchą wygórowaną w tym czasie celuje. Tak np. dwie 

 pory letnie, z całego szeregu lat 74 najsuchsze, mianowicie: 1837 ze zboczeniem 

 — 134,9 mm i 1863 ze zboczeniem — 136,8 mm przypadły właśnie w epoce mokrej. 

 W przeciętnym więc wypadku zboczenia te wzajemnie się znoszą tak, że ilość wy- 

 padkowa opadu lata w tej epoce najmniej się różni od średniej. 



Jeśli czytelnik, zdjęty ciekawością, zechce wiedzieć, jak też pojedyńcze uło- 

 żyły się miesiące w latach mokrych i który z nich najbardziej i najczęściej wystę- 

 puje w charakterze mokrym? na to daje odpowiedź następująca tabela: 



