B D ANIELE WICZ. KRZYWA WYRÓWNANYCH. 



219 



Rezultaty te są przedstawione graficznie na fig. 1; linija kropkowana przed- 

 stawia krzywą normalnych temperatur dziennych, przerywana— krzywą wyrówna- 

 nych temperatur przez p. Pietkiewicza, ciągła — przezemnie, z równania (9) lub, 

 co na jedno wychodzi, z równania (7) oznaczoną. Do narysowania ostatniej nie 

 potrzeba używać skali; dość nazywać okrąg koła o średnicy OC = b — 12,018? 

 przez punkt 0 przeprowadzić ( pod równemi kątami) 183 prostych (czyli 366 pro- 

 mieni) i długość CA =*= a — 17.42 odciąć na każdej ze i 83 prostych w obie strony, 

 poczynając od punktów przecięcia się tych prostych z okręgiem koła (np. z punktu 

 II odciąć prostą DE == DF= a = 17,42). 



Zarówno z tablicy liczbowej jak i z fig. 1 łatwo przekonać się można, jak 

 bardzo oba rezultaty rachunkowe są do siebie zbliżone. Z zestawienia wyrówna- 

 nych przez p. Pietkiewicza i przezemnie temperatur, okazuje się, że najwyższa 

 różnica pomiędzy niemi nie przechodzi 0,35 stopnia (w d. 17 i 19 Lipca dosięga 

 0,35). W ogóle w 11 dniach schodzimy się ze sobą, w 202 dniach rezultaty p. P. 

 są bliższe zaobserwowanych aniżeli moje, w 151 przeciwnie, moje są bliższe, a w d- 

 8 Lipca jesteśmy jednakowo, ale w przeciwnych kierunkach, od obserwacyj od- 

 daleni. 



"Wobec tego, sądzę, że równanie (9) dostatecznie charakteryzuje porządek 

 przebiegu temperatury w Warszawie, a jako bardzo proste i przedstawiające, 

 znaną w gieometryi krzywą, z dogodnością zastąpić może wzór Bessla, dający 

 kształt zbyt złożony, gdy się używa większej liczby wyrazów szeregu. 



Mała zaś liczba stałych w równaniu termicznem ma swoje znaczenie. 



Do przedstawienia r o składu ciepłoty na kuli ziemskiej używa się izoterm, 

 czyli linij, łączących miejsca, posiadające tę sarnę temperaturę roczną. Izotermy 

 jednak nie dają żadnego pojęcia o klimacie, bo jak wiadomo, mimo równej tempe- 

 ratury rocznej, tych samych miejsc temperatury dzienne, które właśnie decydują 

 o klimacie, bardzo się od siebie różnić mogą. Nie starczą również i dołączane do 

 izoterm: izoehimeny, lub izotery, t. j. linij e, łączące miejsce posiadające równą tem- 

 peraturę zimy lub lata. 



Do określenia klimatu miejsca potrzeba znać takie wielkości, od których za- 

 leży wysokość i rosklad dziennych temperatur w ciągu roku. Temi wielkościami 

 są stałe równania termicznego, a więc im mniej potrzeba tych stałych, tern ła 7 

 twiej określa się klimat. 



Z równania (9) wynika, że dla poznania roskładu temperatury w ciągu roku 

 wystarcza znajomość średniej temperatury rocznej i połowy różnicy pomiędzy ma- 

 ximalną i minimalną temperaturą. 



Gdybyśmy zatem obok izoterm nakreślili na obrazie kuli ziemskiej linij e 

 łączące miejsca, w których połowy owych różnic są sobie równe, wtedy z większe- 

 go lub mniejszego zbliżenia się tych ostatnich linij do izoterm wnosićby można 

 o większem, lub mniej szem podobieństwie klimatów różnych miejsc. 



Równanie (9) odniesione jest do osi, przechodzącej przez maximum i minimum, 

 że zaś dla różnych miejscowości maximum i minimum przypadać może w różnych 

 dniach roku, zatem i oś układu różne dla nich może przybierać położenia. Łatwo 

 jednak sprowadzić równanie do jednego i tego samego dnia. Gdy np. za taki 

 dzień obieramy początek roku cywilnego, czyli 1 Stycznia, dość będzie cofnąć oś 



