38 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



I 



II 



1,47 

 2,60 

 0,79 

 1,75 

 4,52 

 0,80 

 100,26 

 2,680 



Fe 2 0 3 1,36 



CaO 1,20 



MgO 0,99 



K 2 0 2,69 



Na 2 0 4,70 



H 3 0 1,90 



101,48 



Ciężar właściwy: 2,716 



Mikroskop wykazał następujące składniki granitu właściwego: 

 Kiuarc zwykle w ziarnacli złożonych (polisyntetycznych), w świetle spolary- 

 zowałem, rospadających się na kilka różnobarwnych pomniejszych ziarneczek; bo- 

 gaty jest we wrostki, któremi są pory, napełnione płynem lub gazem, ułożone rzę- 

 dami; niekiedy daje się zauważyć pulsacyja baniek płynnych; apatyt w dokładnie 

 wykształconych kryształkach (piramida i słup); cyrkon w ziarneczkach i kryształ- 

 kach, niekiedy większych od apatytu; rutyl w cieniuchnych igiełkach niekiedy 

 w znacznej ilości, prócz tego: magnetyt i hematyt. 



Ortoklaz zwykle jest mocno zwietrzały, mętny i nieprzezroczysty; roskłada- 

 jąc się, przechodzi albo w serycyt w postaci drobnych śpiczastych łuszczek silnie 

 polaryzujących, albo w kaolin, lub też, co zdarza się najczęściej, w epidot; rzadziej 

 daje się zauważyć przejście ortoklazn w muskowit (Lodowy szczyt). Wrostki: 

 apatyt, cyrkon, (2 piramidy i słup), magnetyt w przekrojach kwadratowych (Koło- 

 wy, Zawrat), hematyt, biotyt w łuszczkach sześciokątnych; dość często widoczne 

 są wcieki limonitu. 



Inne feldspaty alkaliczne zdarzają się bardzo rzadko: perty t (Zawrat) i mikro- 

 klin, zrośnięty sposobem pegmatytowym z kwarcem (Żelazne Wrota). 



Feldspat sodowo-iuapienny jest obecny prawie zawsze, niekiedy w znacznych 

 ilościach (Kołowy); tworzy zrostki bliźniacze według praw albitowego i peryklino- 

 wego. Jest równie, jak ortoklaz, mętny wskutek roskładu i dlatego niezawsze 

 można dokładnie oznaczyć znikanie światła. Najczęściej dawał się oznaczać kąt 

 znikania światła na P i wahał się między— 5° i— 12*. Wrostki te same, co 

 w ortoklazie. 



Niekiedy w ortoklazie są zawarte idyjomorficzne kryształy oligoklazu; przy- 

 czem ściany P, T i k bywają najlepiej wykształcone. Pomiary wykazały że: 

 P : T=lll°, a P : k=116. Według znikania światła oligoklaz ten ma skład: 

 Ab 3 An 2 (Zawrat, Łomnica). 



Biotyt w blaszkach nieprawidłowych barwy jasno-zielonćj, rzadziej— żółtej; 

 jest silnie dwubarwny (zielony— żółty). W gnejso-granitach zwykle w postaci 

 żyłek między kwarcem i feldspatem. Boskłada się i przechodzi w chloryt, od któ- 

 rego zależy barwa skały; przeobrażenie się w muskowit jest też pospolite (czerwo- 

 ny Wirch). 



Muskoioit najczęściej zrasta się z biotytem, z którego oczywiście pochodzi; 

 zdarzają się w nim jako wrostki kryształki apatytu. 



Epidot* znajduje się w granitach tatrzańskich bardzo często, jako produkt 

 roskładowy feldspatu i, zdaje się bioty tu (Zawrat, Gierlach); prócz tego pokrywa 



