K. ŁAPCZYŃSKI. ZASIĄGI CZTERECH RODZIN DENNOKWIATOWYCH. 27 



towicz) i na Podolu galicyjskiem. Może ta podolska wysepka (M. 4. b) łączy się 

 przez Bukowinę, albo przez Besarabiją ze stanowiskami rumuńskiemi, skąd rośli- 

 na rozprzestrzenia się do Serbii i Bośni. Ten niewielki zasiąg naddunajski, jedy- 

 ny w Europie, niewiadomo, żeby się miał łączyć obecnie z obszernym zasiągiem 

 nadkaspijskim, ciągnącym się na wschód do Dżungaryi, na południe do Armenii, 

 na północ do Sarepty nad Wołgą, a na zachód do Krymu. 



Ostróżka Mosowata, DelphiniumAjacis L. Gatunek południowo -euro- 

 pejski i algierski, u nas hodowany w ogrodach i często dziczejący. 



72. Ostróżka wyniosła, Delphinium elatum L, D. alpinum WK. Ro- 

 ślina alpejska i górska, znajduje się w Pyrenejach, w Alpach, w górach Olbrzy- 

 mich, w Sudetach, w Tatrach i w górach Bukowiny. Na przestrzeni naszą mapą 

 objętej prócz gór jest wzmiankowana ta ostróżka w Boratynie pod Brodami, na 

 Podolu, na Ukrainie, w północnej Litwie i w Inflantach, a za granicą już naszej 

 mapy w guberni pskowskiej, nowogrodzkiej i dalej ku północy aż do stref ark- 

 tycznych. 



W Tatrach ostróżka tuyniosla nie spuszcza się nigdzie niżej 1050 w, nic 

 więc dziwnego, jeżeli na dalekiej północy jest ta sama co w naszych alpach, ale 

 trudno zrozumieć, żeby na Ukrainie, albo na Chersońskich stepach nie miała być 

 odmienną. Umysł mimowolnie skłania się ku autorom uznającym gatunek D. cu- 

 neatum Stew, albo odmianę D. elatum cuneatum Ledeb. 



Rozpatrzmy szczegółowo spisy roślin. W Szemetowszczyznie na Litwie 

 zanotowano (M. Twardowska) D. cuneatum (Jundziłł). W Inflantach (Klingę) 

 D. elatum intermedium DC. (sp.). 



W guberni tulskiej (Kożewników i Cingler) D. elatum L. var. cu- 

 neatum. 



W guberniach kijowskiego okręgu naukowego (Montrezor) D. elatum L. 

 i cuneatum L e d. 



W guberni twerskiej (Bakunin) dwie odmiany: D. elatum interme- 

 dium DC. (sp.), oraz D. ela. cuneatum DC. (sp.). 



Andrzej owski (Rys bot. st. 23) nad niższym Bohem wymienia D. c u n e a- 

 tum Stew. i zapisuje, że nad Dniestrem nie rośnie (str. 70). W dodatku do spi- 

 su Rogowicza Andrzej owski wymienia także D. cuneatum Stew. 



Rogowicz pisze, że D. elatum L. rośnie na stepach koło Białej Cerkwi, 

 Płoskirowa i Perej asławia, odmiana zaś a cuneatum czyli D.cuneatum 

 Stew. w Białaju, w Chockach (powiat perej asławski) i w Pawłówce (p. zień- 

 kowski). 



Jundziłł na Ukrainie zamieszcza D. cuneatum (Besser). 



Inni autorowie (między nimi Knapp i Schmalhausen) wskazują tylko 

 D. elatum L. pod Brodami, na Podolu, na Ukrainie, w guberni kałuskiej, tam- 

 bowskiej, saratowskiej, jarosławskiej, ołonieckiej i t. d. 



Wobec takiego stanu rzeczy niema możności wywnioskować, bez obejrzenia 

 zielników, gdzie się kończy północny zasiąg D. elatum L. a gdzie rozpoczyna 

 zasiąg D. elatum cuneatum Stew. (sp.), albo innej Ledebourowskiej odmia- 

 ny. Dla tego na mapie 4 pod literami cccc nakreśliłem razem przybliżone granice 



