BŁOŃSKI, DRYMMER. PUSZCZA BIAŁOWIESKA. S7 



W drugiej wycieczce, odbytej od 19 Lipca do 16 Sierpnia r. b., dopisywała 

 nam pogoda piękna, zaledwie parę dni było deszczowych, jednakże burze, jakie 

 nawiedziły kraj nasz w początkach Sierpnia, dosięgły i tych okolic. W dzienni- 

 czku, prowadzonym w podróży, mamy zapisane, że w nocy z 2 na 3 Sierpnia stra- 

 szna burza szalała ponad Ladzką puszcza, którą w tym czasie zwiedzaliśmy. 

 Wogóle w puszczy bardzo często całe wioski od pioruna stają się pastwą po- 

 żarów. 



W powyższym czasie zwiedziliśmy północną, jeszcze nie badaną przez nas 

 część puszczy Białowieskiej, również Ladzką puszczę, położoną w powiecie Biel- 

 skim, w północno-zachodniej stronie poprzednio wymienionej, a także Świsłocką 

 puszczę w powiecie Wołkowyskim, w stronie północno-wschodniej Białowieskiej; 

 granicę tych ostatnich stanowi rzeka Narew, odznaczająca się tu w swym biegu 

 górnym płowo zabarwioną wodą, czem wyszczególniaj ą ; się wszystkie wody, biorą- 

 ce początek w obszernych torfowiskach. Barwa ta pochodzi od nienasyconych 

 kwasów humusu. 



Wzmiankowana wyżej północna część puszczy Białowieskiej, oraz puszcza 

 Ladzka i Świsłocką — niczem szczególnem nie odróżniają się od zwiedzonych] opi- 

 sanych w roku zeszłym części Białowieskiej puszczy, nadmienić tylko można, że 

 te miejscowości są bardziej wilgotne, jako położone na bardzo słabo pochylają- 

 cych się stokach kotliny rzeki Narwi. 



Grunty, zajęte przez las, dość żyzne i urodzajne, gdzie zaś drzewa i tuląca 

 się pod nie rzesza zielna zostały wytrzebione, tam występuje piasek szczery lub 

 pokryty nędzną roślinnością. Takie piaski otaczają przestrzeń, zajętą przez 

 puszcze Białowieską, Ladzką i Świsłocką, z południa, zachodu i północy, ze wscho- 

 du zaś przylegają do niej obszerne bagna i błota. 



Lasy i ich podszycie, w będących w mowie miejscowościach, tworzą też sa- 

 me gatunki drzew i krzewów, o jakich mówiliśmy w roku zeszłym, oprócz wszak- 

 że cisu (Taxus baccataL.)i jodły (A bies alba Miller), które w Ladz- 

 kiej i Świsłockiej puszczy wcale nie rosną. Kiedy mowa o jodle, wspomnieć nu> 

 źna, że jej stanowisko w puszczy Białowieskiej, uroczysko Cisówkę, odznaczające 

 się bogatą roślinnością i w tym roku na wiosnę chcieliśmy odwiedzić, czego jed- 

 nakże nie mogliśmy dopiąć z przyczyny zniesienia przez wody wiosenne kładki, 

 wiodącej do niego przez błoto Nikor. Przewodnik nasz, dawny stróż żubrowy, 

 który przed ostatnią rossyjsko-turecką wojną należał do liczby straży leśnej, bio- 

 rącej udział w przewożeniu, w podarku od rossyjskiego rządu, pary żubrów (samca 

 i samicy) do zwierzyńca sułtana w Konstantynopolu, pokazywał nam zdaleka kil- 

 ka jodeł, nieprzenoszących średniej wielkości drzew naszych, w każdym razie 

 większych niż te, o jakich mówi zeszłoroczne sprawozdanie nasze. Tenże prze- 

 wodnik, znający doskonale puszczę Białowieską, utrzymywał, że jodła w uroczy- 

 sku Cisówce rośnie mniej więcej na przestrzeni 7 — 8 dziesięcin, a całe uroczysko 

 nie przenosi 20 dziesięcin. 



Jodła w puszczy Białowieskiej znaną była nietylko Górskiemu, albowiem 

 Józef Jundziłł w dziele swem: „Opisanie roślin w Litwie, na Wołyniu, Podolu 



Pam. Fizyj. Toni IX. 



Dział IIL—8 



