58 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



i Ukrainie dziko rosnących. Wilno 1830". na str. 417 pisze, powołując się na Ju- 

 rewicza, że jodła „rośnie w puszczy Białowieskiej". 



Kwiatowa rzesza zielna w puszczy Ladzkiej bez porównania biedniej się 

 przedstawia, niżeli w Białowieskiej; przyczyna tego jasna, na całej jej przestrze- 

 ni, wyjąwszy ogrodzonych zagajników, na których przeważnie rosną chwasty buj- 

 ne, pasie się bydło wielu wiosek okolicznych. Nieco lepiej przedstawia się flora 

 zielna w Świsłockiej puszczy, albowiem są w niej uroczyska nietykane nogą by- 

 dła domowego, pomimo tego, rośliny nie są tak bujne jak w puszczy Białowieskiej. 



Puszczę ^Świsłocką, ciągnącą się ponad Narwią na 4 mile długim pasem, 

 rzeka Rudawka dzieli na dwie części: północą i południową. Pierwsza, przez 

 którą przepływa spławna Kołona, z wpadającą do niej Pszczółką z Pasieką, jest 

 suchsza i bardziej piaszczysta, wskutek czego przeważa w niej sosna i odpowie- 

 dnie rośliny zielne; druga t. j. część południowa jest bagnista z florą właściwą 

 miejscowościom wilgotnym. 



Na str. 71 zeszłorocznego Sprawozdania naszego z roślin, dostrzeżonych 

 w puszczy Białowieskiej przez Brinckena a zaliczonych przez nas do wątpliwych, 

 obecnie zostały odszukane następujące dwie rośliny: Rosa canina L. i Po- 

 ły p o d i u m v u 1 g a r e L.; zaś z roślin zebranych przez Górskiego i wymie- 

 nionych na stronicach 71 i 72 Sprawozdania, należy wykreślić trzy rośliny, zna- 

 lezione przez nas w drugim roku wycieczek naszych, są to następujące: L y c o - 

 pus exaltatus Mik., Cuscuta Epilinum Weihe iGymnadenia 

 o d o r a t i s s i m a Rich. 



Do gatunków roślin, ulubionych przez żubry, dodać należy jemiołę (V i s - 

 cum album L.), tę, gdy tylko dostać mogą, żubry bardzo chętnie jedzą. 

 Stróż żubrowy, uczestniczący w przewożeniu żubrów do Konstantynopola, opo- 

 wiadał nam, że żubry zmęczone jazdą kolejową i statkiem parowym z Odessy do 

 wyżej wymienionego miasta, gdy nie chciały już jeść najlepszego siana, pochodzą- 

 cego z łąk leśnych puszczy Białowieskiej, mianowicie uroczyska Berezowa, we- 

 dług nas najpiękniejszej miejscowości w całej puszczy, jednak podaną sobie jemio- 

 łę chętnie jeść poczęły. 



A teraz kilka słów, czy jemioła rośnie na dębach w puszczy Białowieskiej? 



Gdy już na wiosnę wiedzieliśmy, że i w roku bieżącym wyjedziemy w celach 

 botanicznych do puszczy Białowieskiej, jeszcze w Kwietniu, a więc przed pokry- 

 ciem się dębów liśćmi, napisaliśmy do Białowieży prosząc o rozszerzanie wiadomo- 

 ści między strzelcami i okolicznymi mieszkańcami wiosek, iż temu, kto nam wskaże 

 lub dostarczy gałązkę dębową, z rosnącą na niej jemiołą, udzielimy sowitej nagrody, 

 czem rzec można, poruszyliśmy całą straż leśną i wielu z włościan. Po przybyciu 

 naszem osobiście zachęcaliśmy strzelców do poszukiwania jemioły na dębach, 

 a i zarządzający puszczą tern się zainteresował i nakazał służbie leśnej zwracać 

 uwagę na dęby, lecz starania nasze pozostały bez skutku. Strzelcy zgodnie 

 oświadczali, że jemioła, będąc pospolitą w puszczy i rosnąc na rozmaitych drze- 

 wach, na dębach nigdy się nie pojawia, a niektórzy z włościan, jak nas dochodziły 

 wieści, szukali jemioły w pewnych miejscach, na dębach osobno stojących, o któ- 

 rych kiedyś słyszeli, jakoby na nich rosła jemioła, wszakże rezultat zawsze był 

 ujemny. Jednakże zarządzający puszczą, p. Wallenburger i leśniczy p. Auer ła- 



