BŁOŃSKI, DRYMMER. PUSZCZA BIAŁOWIESKA. 



59 



skawie przyobiecali nam donieść, jeśli w mowie będąca roślina zostanie na dę- 

 bach odszukaną (*). 



Zauważono w puszczy Białowieskiej, że świerk wypiera sosnę. 

 Pisać choćby pobieżnie o puszczy Białowieskiej, a nie wspomnieć o żubrach, 

 znaczy tyle, co być w Rzymie, a papieża nie widzieć, przeto, chcąc niechcąc, 

 wracamy do żubrów, tembardziej, że jesteśmy w możności przytoczenia kilku liczb, 

 które zawdzięczamy względom p. Wallenburgera, zarządzającego puszczą Bia- 

 łowieską. I tak w 1883 roku liczba żubrów wynosiła sztuk 567 

 „ 1884 „ „ „ „ „ 383 



„ 1885 „ „ „ „ „ 411 



„ 1886 „ „ „ „ „ 427 •*) 



„ 1887 „ „ „ „ „ 434 



„ 1888 „ „ „ „ „ 440 ***) ^ 



Powyższe liczby wykazują łącznie ilość żubrów, znajdujących się w Biało- 

 wieskiej i Świsłockiej puszczy, jak wiadomo oddzielonych tylko rzeką Narwią; 

 w ostatniej przebywa około stu sztuk. Pan Wallenburger ręczy za prawdziwość 

 tylko trzech liczb, za rok 1885 do włącznie 1887, jako osiągniętych z obliczeń co- 

 rocznych, dokonanych pod jego przewodnictwem. Według p. W. liczba żubrów 

 rocznie w najlepszym razie może powiększyć się o dwadzieścia do dwudziestu kil- 

 ku głów. 



Ilość żubrów zamkniętych w zwierzyńcu, przypadkowym sposobem w r. b. 

 powiększyła się o dwa młode osobniki. Mianowicie zeszłej zimy znaleziono cielę 

 w drugim roku życia (a więc jeszcze ssące) przy martwej swej matce, wzięto je 

 do zwierzyńca, gdzie w oborze karmiono mlekiem; podczas naszej wycieczki cho- 

 dziło w zagrodzonej części podwórza zwierzyńcowego. Drugiego trzechletniego 

 żubra zauważono w Browskiem leśnictwie, kręcącego się w kółko na jednem miej- 

 scu, schwytano go i następnie w klatce przewieziono do zwierzyńca. Tym sposo- 

 bem w ostatnim obecnie znajduje się 13 sztuk żubrów. 



Zapytywani strzelcy i starzy ludzie, służący dawniej w straży leśnej, w jaki 

 sposób bronią się żubry, napadnięte przez wilki, odpowiadali, że nie pamiętają po- 

 dobnego zdarzenia, pojedyńczy zaś wilk, których w puszczy jest bardzo mało, nie 

 śmie zaczepić żubra, niechcąc od niego być stratowanym, mniemają wszakże, że 

 nie inaczej się bronią, niż bydło domowe, t. j. zbiegają się do kupy, biorą młodzież 

 do środka, a groźne rogi nadstawiają nazewnątrz ku napastnikowi. Więc w cza- 

 sach obecnych trudno będzie potwierdzić zdanie p. Wałeckiego, wypowiedziane 

 w Pamiętniku Fizyjograficznym t. V, dz. III, str. 231, jakoby żubry, będąc napa- 

 dnięte, broniły się w rossypce, pojedyńczo, niedbając o młodzież. 



W tym roku na wiosnę szczęście więcej nam sprzyjało niż lata ubiegłego, al- 

 bowiem w Okolnickiej straży, zbierając rośliny, zobaczyliśmy przypadkowo, o 60— 



*) W liście z dnia 6 Kwietnia 1889 r. doniósł nam p. Auer, że dotąd jemioła na dębach 

 nie została znaleziona. 



*•) Liczba ta w zeszłorocznem Sprawozdaniu była podana okrągło na 420. 

 ***) Wyżej wzmiankowany list p. Auera. 



