BŁOŃSKI, DRYMMER. PUSZCZA BIAŁOWIESKA. 



75 



71. P. alutaceus Fr., Ż. żółtawa, Puszcza Ladzka (na świerku). 



72. P . c li i o u e u s Fr., Z. śnieżysta. Puszcza Świsłocka na brzozie. 



73. P. lacteus Fr., Z. mleczna, Hajnowska, Świsłocka. 



74. P. caesius (Schrad.), Z. modra Ladzka, na świerku. 



75. Polyporus Rostafińskii nov. sp. Żagiew Rostafińskiego. 

 Hedwigia 1889, zesz. IY. 



Caespitoso-multiplex fibroso-casaeosus, firmulus; pileis imbricatis, 

 inaeąualibus, undulatis, azonis, opacis, luteo-rufescentibus, saturatius 

 f 1 o ccul o so -f iirf ur aceis, fractis ałbis mox subferruginascentibus (siccis 

 fractis subalutaceis). Pori rotundi, tenues, integri, minuti, sulfurei, te- 

 rendo rufescentes. 



Hab. ad. truncos putridos frondosos in silva Białowieża (Li- 

 thuania). 



Polyporo g i g a n t e o nec minus P. imbricato e descriptio- 

 nibus aliinis videtur. 

 Żagiew zazwyczaj beztrzonowa, gromadnie licznemi kapeluszami na starych 

 pniach rosnąca, najrozmaitszego kształtu i wielkości; pojedyncze kapelusze połów- 

 kowe, grube o powierzchni nierównej, falistej, matowej, rudej, czerwonawym ku- 

 tnerem okrytej. Miąsz miękki, soczysty lubo nieco włóknisty, biały, lecz wkrót- 

 ce po rozłamaniu kapelusza brunatniejący (w stanie suchym pozostający bez zmia- 

 ny — żółtawy). Dziurki pod spodem kapelusza krótkie i drobne (1 — 3 mm długie), 

 całe, od kapelusza z łatwością się oddzielające, siarko wo-żółte, od potarcia czer- 

 wieniejące. 



Rośnie gromadnie na pniach i kłodach gnijących drzew liściastych. 



Żagiew Rostafińskiego znalazłem raz jeden na dębie w straży Browskiej. 

 Jest ona najbardziej spokrewnioną z żagiuią olbrzymią (Poły poru s giga n- 

 \t e u s) oraz z żagwią dachóiukoiuatą (Polyporus imbrica tus). Pokrewień- 

 stwo to jednak odnosi się tylko do ogólnego ich wyglądu, gdyż w szczegółach — 

 jak to widać z powyższego opisu — różnice są dość znaczne. 



76. P. p u b e s c e n s (Schum.), Ż. omszona. Znaleziona na brzozie w uro- 

 czysku Moreńska hrada. 



— P. adustus (Wilki.), Z. podpalona, Świsłocka, Ladzka, — obficie. 



— P. abietinus (Dicks.), Z. jodłoiua. Tamże. 



77. Polyporus simulans no v. sp. Żagiew zwodnicza. Hedwigia 

 1889, zesz. IV. 



Pileis sessilibus dimidiatis, postice non raro attenuatis, vulgo ef- 

 fuso-reflexis, caespitoso-imbricatis, confluentibus, diain. saepissime 

 2 — 3 cm, coriaceo-lentis, utrinąue planis, tenuibus, velutinis nec azonis, 

 sordide flavido-albescentibus, margine obsoleto, acuto, glabro. Poris 

 angulatis, dentatis, junioribus integris, adultis (praecipue siccitate) la- 

 ceratis, fusco-violaceis. 



Hab. ad. truncos prostratos putrescentes betulae, in silva Biało- 

 wieża (Lithuania). 



Totus habitus praecipueąue pori simulant Polyp. abietin urn 

 vel (in statu sicco) D a e d al e a m uni c o 1 o r e m. Tamen a Pol. abie- 

 tino differt noster praeprimis pileo subazono velutino, nonvilloso-zonato 



