FR. BŁOŃSKI. CONSPECTUS MUSCORUM POLONI AE. 



133 



głą wilgoć i cień utrzymujące ściany wąwozów i parowów górskich. Nie trzeba 

 jednak mniemać, że mchy, będąc tak mało wybredne co do wyboru podłoża, mogą 

 rozwijać się wszędzie, gdzie tylko znajdą jakiś punkt oparcia oraz dostęp powie- 

 trza i wilgoci. Przeciwnie, każdy gatunek ma swoje ulubione podłoże, na którem 

 się najlepiej rozwija; na innem, nieodpowiedniem dlań podłożu może się zupełnie 

 nie rozwinąć lub też karłowate i nędzne wydawać osobniki. 



Niemniej godną uwagi jest zależność mcłiów od wzniesienia pewnej miej- 

 scowości nad poziom morza, dzięki której nie każdy gatunek może rosnąć zara- 

 zem w górach i nizinach: mchy podobnie jak i rośliny kwiatowe mają swoję florę 

 równinową, florę wzgórz oraz rzeczywistą górską florę. Poniżej przy opisach 

 pojedynczych gatunków zaznaczono przy każdym, do jakiego z tych trzech pasów 

 zasięgowych należy on w naszej ilorze. Granice tych zasiągów, podług zasady 

 przyjętej w Kryptogamen -Flora von Schlesien Ferdynanda Cohna, są następują- 

 ce: niziny rozpościerają się aż do wysokości 150 m nad poziom morza, wzgórza od 

 150 do 500 m, góry zaś (do których u nas mogą zaliczać się zaledwie szczyty Ły- 

 sogór nie wyróżniające się- zresztą swoją florą od flory wzgórz tegoż Łysogórskie- 

 go pasma) sięgają jeszcze wyżej poza tę liniją. Na pasmo wzgórz przypada, jak 

 się okazuje z obliczenia, najbogatsza (ilościowo i jakościowo) flora mchów. 



