PRZYCZYNEK 



DO NASZEJ FAUNY ICHTYJOLOGICZN&. 



W wydanym w r. 1864 Systematycznym Przeglądzie Ryb krajowych nie ob- 

 jąłem kilku gatunków, które w zakres pomienionego dziełka wejść były powinny. 

 Opuszczenie to wynikło wczęści z braku podówczas okazów tych gatunków w Ga- 

 binecie zoologicznym warszawskim w części z powodu niektórych wątpliwości co 

 do oznaczenia gatunkowego okazów posiadanych. Obecnie po 25 latach, przez 

 które nie przestawałem zajmować się według możności fauną krajową, mogłem nie- 

 jeden szczegół dokładniej poznać, a ogół wiadomości uzupełnić; poczuwam się prze- 

 to do obowiązku zdania sprawy z tych skromnych nabytków długiego doświad- 

 czenia. 



Spomiędzy ryb, których znajdowanie się w kraju było wątpliwe, trzeba bę- 

 dzie dwa gatunki śledziowatych: Ciup e a Alosa i Cl. Finta, uznać za obce 

 dla naszej fauny; przez cały ten bowiem przeciąg czasu żadna mię nie doszła wia- 

 domość o ich wstępowaniu w Wisłę, lub w inne nasze rzeki bałtyckie. 



Ubytek ten wynagradza się ciekawym równoważnikiem w wodach morza 

 Czarnego. Znajduje się tam odpowiednia każdemu z pomienionych gatunków mo- 

 dy likacyj a miejscowa: Clupea alosa caspia Eichw. i Clupea finta pon- 

 t i c a Eichw. i jak jedna, tak druga wchodzi corocznie dla tarła w Dniepr i w Dniestr. 

 Prócz tych dwu, drobny jeden gatunek śledzia Clupea p i 1 ch a r d u s przedsta- 

 wia tam dwie modyfikacyje, różniące się poniekąd kształtem a więcej jeszcze try- 

 bem życia: Cl. cultri ventris Nordm. (Tulka), wchodząca w limany Dniepru, 

 Bohu i Dniestru, tudzież Cl. delie at ula Nordm. (nazywana tam Sardynką), 

 trzymająca się brzegów, morskich, a niewchodząca nigdy do wód słodkich. 



Z tejże krainy przybywa nam jeszcze cenny pod względem naukowym naby- 

 tek: Umbra Kram er i Fitz. rybka rzadka, postaci oryginalnej, niedająca się 

 zaliczyć do żadnej rodziny ryb europejskich. Doniedawna znaną była ona wy- 

 łącznie tylko z wód stojących doliny niższego Dunaju; Heckel wspomina wpraw- 

 dzie, że miał także okazy od prof. Nordmanna z Odessy, lecz znajdowanie jej 

 w tamtych okolicach stwierdził dopiero p. Widhalm kustosz zbiorów uniwersytetu 

 w Odessie. Znalazł on Umbrę w błotnistych wodach limanu Dniestrowego w wiel- 

 kiej obfitości, gdzie trzyma się, jak nasz piskorz, miejsc zamulonych, W tychże 



