A. WAŁECKI. PRZYCZYNEK DO NASZEJ FAUNY ICHTYJOLOGICZNEJ. 277 



stawę niniejszego opisu babek kraj o wy cli, aby gdy czynnego udziału w poszukiwa- 

 niach wziąć nie mogę, przyczynić się chociaż do badań na gruncie, dotyczących 

 rozmieszczenia gatunków oraz rozległości ich zasięgów w każdej z naszych rzek 

 czarnomorskich; w następstwie zaś oczekiwać mogę od tej czynności ważnych dla 

 niniejszych opisów dopełnień, zebranych ze spostrzeżeń nad żywemi rybami, a mo- 

 że też i pewnych sprostowań, gdyby się do nich jaka niedokładność wkradła. 



W końcu dołączam spis ryb krajowych, obejmujący wykaz ich rozmieszcze- 

 nia gieograficznego w wodach systematu bałtyckiego i czarnomorskiego, ich tryb 

 życia osiadły, lnb wędrowny tudzież stanowiska pod gatunkami, potrzebującemi 

 wyjątkowych warunków miejscowych. 



Obok nazw naukowych dołączono nazwy potoczne polskie, gdyż i te należa- 

 łoby ujednostajnić i ustalić. Nie wszystkie bowiem nasze ryby mają nazwę tylko 

 jednę, każdemu znaną i powszechnie przyjętą, znaczna część ma nazwy różne, po 

 dwie lub więcej, a i te niewszędzie są jednakowo stosowane, lub nie na całej prze- 

 strzeni kraju zrozumiałe. Dla zaradzenia temu zbieranie nazw ludowych dostar- 

 cza w części dobrego materyjału, ale też i niemało nieprzydatnego balastu, a wy- 

 konywane przez ludzi pochopnych, lecz bez odpowiedniego znawstwa i krytyki, po- 

 większa tylko zamęt. Nakoniec w braku nazwy, lub wrazie, gdy chwiejnie i bała- 

 mutnie jest stosowana, przy tern jedna od drugiej nie właściwsza, co zdarza się u ga- 

 tunków rzadziej spotykanych, lub niez wracających uwagi, może zachodzić potrzeba 

 i służy prawo nazwę odpowiednią utworzyć; doświadczenie wszakże ostrzega, iż 

 droga to nęcąca a śliska i niewielu doszło po niej do celu. Nazwę udatną tworzy 

 albo człowiek prosty, nie doktryner, ale udarów any rodzimym dowcipem i poczu- 

 ciem ducha języka, albo też człowiek odpowiedniej nauki i talentu, a przytem obe- 

 znany ze zjawiskami mowy i jej ustrojem. 



Rodzina CrOBIIDAE. Pępówki. (Babki). 



Kształt ogólny ciała podłużny, dość wałkowaty, głowa przypłaszczona, ogon 

 miernie ścieśniony; część ciała ogonowa znacznie dłuższa od kadłuba. Skóra pokry- 

 ta łuskami, (u nielicznych naga). Płetw na grzbiecie dwie, zajmujących większą 

 część jego długości, pierwsza krótka o promieniach nielicznych (zwykle 6) jednoli- 

 tych, lecz nieskostniałych aż do wierzchołka, cienkich, giętkich i niekłujących, 

 płetwa druga daleko dłuższa, podobna do podogonowej, w obu promienie 2 — 3 

 razy liczni ejsze, niż w pierwszej grzbietowej, a od siebie liczbą niewdele się róż- 

 niące. Płetwy piersiowe z mięsistej i szerokiej nasady wachlarz o wato rospostar- 

 te i zaokrąglone. Płetwy brzucho we umieszczone pod piersiowemi, lub pod gar- 

 dłem, u wielu zrastają się z sobą w jeden lejek, tworzący przyrząd do przyczepia- 

 nia ciała. Płetwa ogonowa zaokrąglona, nigdy nie zdarza się wycięta. Głowa 

 mięsista, o policzkach nabrzmiałych miękich, kości głowy niezbyt rozrosłe i nie- 

 sterczące, pierścień podoczny niespojony łącznikiem kostnym z kością przedskrze- 

 la. Szpary oddechowe małe, błona podskrzelna każdej strony w znacznej części 

 przyrosła do przesmyku podgardlanego (i st hm u s). U wszystkich znajduje się 



