280 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Najmniejsza z naszych babek zwykle około trzech, rzadko do czterech cali 

 długa, ciało ma szczupłe z boków mocno ścieśnione, głowa względnie mała, dłu- 

 gość jej boczna do szpary skrzelowej niewiele większa, od % długości całkowitej 

 (0,22), szerokość nieco mniejsza od wysokości. Odległość oczu od siebie mniejsza 

 od średnicy oka ( 8 / 8 śr.) . Otwory przodowe nozdrzy rurkowate zbliżone do war- 

 gi górnej, wystają daleko widoczniej niż u innych, niby krótkie wąsiki. Na 

 wierzchu głowy łuski nie dochodzą do oczu, okrywy skrzelowe tylko przy brzegu 

 górnym są skąpo ułuskowane, nasada płetw piersiowych i tylna połowa podgardla 

 są pokryte drobnemi łuskami. Na ciele łuska względnie duża zwłaszcza ku tyło- 

 wi ciała, linija naboczna, tak jak u innych nieodznaczona, wzdłuż ciała łusk 42 — 47. 

 wpoprzek, w miejscu najszerszem ciała łusk 15 — 17, przy końcu trzonka ogono- 

 wego 8—9. Płetwy piersiowe duże, lecz stosunkowo mniej szerokie niż u innych, 

 dosięgają końcem 4 lub 5 promienia płetwy grzbietowej drugiej, długość ich 

 mieści się w długości całkowitej 5 razy; złączona płetwa brzuchowa dosięga 

 prawie otworu odbytowego, płetwa grzbietowa druga na całej długości pra- 

 wie równo wysoka, płetwy podogonowej wysokość zlekka wzrasta, przygięte obie 

 płetwy szczytowe końcami dosięgają prawie nasady płetwy ogonowej, płetwa ogo- 

 nowa o brzegu tylnym słabo zaokrąglonym. Ubarwienie bardzo niejednakowe: 

 najczęściej bywa wyraźnie i mocno plamiste; na tle żółtawo szarem lub brudno bu- 

 rem boków ciała narzucone pręgi lub plamy nieregularne, mniej lub więcej ciem- 

 ne, zdarza się często plama wprost płetwy grzbietowej 1-ej ciemna, od innych więk- 

 sza, łukowata, wypukłością zwrócona ku górze i tyłowi, jestto G. semilunaris 

 Heck. Do bardziej stałych wskazówek należy jeszcze plamka czarniawa przed 

 okiem, od tyłu biało obrzeżona, tudzież u nasady płetwy ogonowej plama trójkąt- 

 na czarniawa, a nad nią i pod nią plama biała. Płetwy są w różnym stopniu pstre, 

 brzuchowe jednostajnie szare. Podobnie jak ubarwienie tej małej babki jest 

 zmienne, tak też niestałą jest liczba promieni w płetwach szczytowych, po- 

 mimoto jednak gatunek ten daje się łatwo od innych odróżnić dwoma charaktery- 

 stycznemi znamionami: mniejszą liczbą łusk wpodłuż ciała i nozdrzami rurko wa- 

 temi, stercz ącemi nad wargą górną. 



Babka ta żyje zarówno w morzu jak i w rzekach. Kessler znajdował ją lub 

 otrzymywał z Dunaju, Dniestru, Bohu, z Dniepru i jego dopływów, daleko nawet od 

 morza leżących, gdzie wszakże w niewielkiej znajduje się ilości. Wyznaczenie gra- 

 nic jej rossiedlenia w rzekach czarnomorskich jest ważnem zadaniem, spełnić je mo- 

 gą ci, którzy do rzek pomienionych mają dostęp więcej ułatwiony. Czy w litera- 

 turze naszej mamy jej opis, lub przynajmniej wzmiankę o niej, żadnej o tern wiado- 

 mości nie miałem sposobności zasięgnąć. GL m a c r o p t e r u s Nordmanna w F. 

 Pont. jest do GL marmoratus w ogólności bardzo podobny, wspólne mu są także 

 dwie główne jego cechy, wielkość łask i nozdrza rurkowate, różni się tylko więk- 

 szą długością płetw piersiowych, dosięgających do 7 promienia płetwy grzbietowej 

 2-ej. Kessler uważa go za gatunek odrębny. 



2. G. iii elan ostom II S. Babka śniadoglowa. 



Globius melanostomus Pall Zoogr. III. p. 151 et GL melanio 

 Pall. Zoogr. III p. 157 (var. nigra). — G. m elan ostom u s Kessler R f 

 Czerń, i Kasp. mor. str. 254. 



