DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Długość głowy niniejsza od y 4 długości całkowitej, szerokość jej równa wy- 

 sokości, odległość od siebie oczu znacznie mniejsza od średnicy oka. Płetwa 

 grzbietowa druga ku tyłowi niższa, płetwa podogonowa na całej długości równo 

 wysoka, płetwa brzuchowa dosięga prawie do otworu odbytowego. 



Płetwy piersiowe 17—18; grzbietowa 1-sza 6; 2-ga 1,15—17; ogon. 8 



12 



Płetwy brzuch. 1,10,1 podogon. 1,14—16 ? 



Łusk wzdłuż ciała 60 — 65, wpoprzek ciała 19 — 21. Długość całkowita 

 90—180 mm. 



Babka szczupła należy do gatunków wzrostu średniego, miewa od 4 do 7 cali 

 długości, ciało jej podługowate, ku tyłowi mocno zeszczuplone. Odległość od sie- 

 bie oczu znacznie mniejsza od średnicy oka, u młodych wynosi tylko pół średnicy. 

 Na wierzchu głowy granica łusk wchodzi aż między oczy, okrywy skrzelowe są 

 w y 4 części pokryte łu sęczkami, podgardle do połowy, osada płetw piersiowych 

 łuseczkami mało znacznemi. Na ciele łuska dość drobna, wzdłuż linii bocznej 

 łusk 60—65, w poprzek ciała łusk około 20, na trzonku ogonowym 8—9. Płetwy 

 piersiowe duże, szeroko zaokrąglone, sięgają do podstawy 4-go lub 5-go promienia 

 płetwy grzbietowej drugiej i do otworu odbytowego; płetwa brzuchowa dosięga 

 prawie do otworu odbytowego. Płetwa grzbietowa 1-sza tak wysoka jak grzbie- 

 towa 2-ga; nitkowato wydłużone wierzchołki jej promieni, zwłaszcza 3, 4, 5, wy- 

 stają znacznie za brzeg błony. Płetwa grzbietowa 2-ga jest w przedniej części 

 wyższa niż w tylnej, płetwa podogonowa na całej długości równo wysoka, a niższa 

 niż przodowa część grzbietowej. Płetwy ogonowej brzeg tylny słabo zaokrąglo- 

 ny, prawie przycięty. 



Ubarwienie jak u innych babek bardzo rozmaite, najczęściej tło brudno, lub 

 żółtawo szare, a na niem plamy ciemne, zwłaszcza na bokach ciała, dosyć stale 

 znajduje się plama duża czarniawa na osadzie płetw piersiowych; płetwy grzbieto- 

 wa i ogonowa ciemno pręgo wane, ostatnia zwykle z obwódką u tylnego brzegu bia- 

 ławą. Większe znaczenie, aniżeli te różnice w barwie i upstrzeniu posiadają dwie 

 krańcowe odmiany, biała i czarna, gdyż bywały poczytywane za osobne gatunki. 

 Pierwsza (GL 1 a c t e u s Nordm.) białawo płowa lub zielonawo biała, plamy zale- 

 dwie dostrzegalne, błony w płetwach cienkie przeświecające. Odmiana druga, 

 (G. niger Eichw.) całkowicie czarna lub ciemno-bura, z czarnemi plamami na bo- 

 kach ciała, ma płetwy grzbietowe obrzeżone żółto, ogonową biało, błony w płet- 

 wach jędrne. Odmiana ta daje się odróżnić od podobnież czarnej odmiany babki 

 śniadogłowej większą liczbą łusk, odmiennym krojem płetw szczytowych, wresz- 

 cie ciałem szczupłej szem. 



Babka ta żyje zarówno w wodach półsłodkich, tj. w pobliżu ujść rzecznych 

 do morza, jako też w samych rzekach, w których rossiedla się daleko od ujścia, 

 a nawet zdarza się w rzeczkach małych, wpadających do rzek głównych i jest jed- 

 nym z pospolitszych w wodach słodkich gatunków. Kessler znajdował ją w Dnie- 

 prze aż do Ekaterynosławia, prócz tego w Worskli i Psie, leżących o wiele wyżej, 

 jest także w Bohu, niewiadomo tylko jak daleko od ujścia. W Dniestrze znajduje 

 się w obfitości aż do Zbrucza i Smotrycza, a zapewne i jeszcze dalej. 



