T. DOWGIRD. CMENTARZYSKO I PIŁKALNIE W IMBARACH. 



5 



żadnych śladów, a zaledwie bardzo nieduża część jego zbadałem. Że zaś na całym 

 wyżej wspomnianym obszarze w czasie orki spotykają różne przedmioty, to bron- 

 zowe, to żelazne, więc sadzę, że przestrzeń ta cała była cmentarzyskiem. 



Miejsce to oddawna jest już pod uprawa i do jesieni roku 1883 nikt prawie 

 nie pamięta, by co na tern miejscu wy orano lub znaleziono. W roku 1883, w je- 

 sieni, dzierżawca Imbar, pan Andrzejewski, kazał pogłębić orkę. Orzący ten ka- 

 wał, parobek, Józef Barzdowski wyorał pierwszy przedmiot bronzowy, a sądząc że 

 to złoto (jego słowa), zapuszczał pług, o ile tylko mógł najgłębiej, nieżałując ani 

 wołów, ani siebie i wówczasto zostały wyorane przedmioty, które mi wręczył 

 lir. Ch., jak i te, które mi ofiarował pan An. i parobek Józef Barz. 



W niewielkiej odległości od tego cmentarzyska, w górę rzeki, znajduje się 

 góra zwana przez lud „Pile u lub „Piłkalnis" 1 ), o wyraźnych kształtach, ręką 

 ludzką nadanych. 



Góra ta (której rzut poziomy i przekrój podaję na tab. 1), leży w widłach 

 utworzonych przez dolinę rzeki Sałanty i głęboki jar ze wschodu. Wznosi się 

 swemi stromemi ścianami dość wysoko, około 30 metrów od dna doliny. Boki jej 

 są tak strome, że trudno po nich wejść, a tylko niewielka drożyna (f), idąca wzdłuż 

 boku zachodniego od doliny Sałanty, umożebnia dostanie się na górną płaszczy- 

 znę. Od strony jaru dostęp jest niemożebny, a od dalszego wzniesienia gruntu 

 w stronie północno-wschodniej oddzielają głęboki rów (g), po za którym wznosi 

 się wał (c"). 



Górna płaszczyzna jest otoczona wałem, dziś niezbyt wyniosłym (c) i roz- 

 dzielona na dwie prawie równe części (d—d) innym wałem (d). Żałuję bardzo, że 

 z powodu braku odpowiednich instrumentów nie mogłem zrobić dokładnych po- 

 miarów tej góry, o ile zaś przy pomocy wstęgi 10-metrowej zmierzyć mogłem, to 

 każda część tej płaszczyzny mniej więcej zajmuje 800 — 900 metrów kwadr, prze- 

 strzeni. W pierwszej połowie, północnej, przed samym wałem (ć) znajdujemy ro- 

 dzaj stawiku czy też dużej studni bez cembrowin, o formie prostokąta wydłużo- 

 nego, którego bok dłuższy ma 12 metrów, a krótszy 3 metry, wypełnionego wodą po 

 brzeg. Zajęła mnie bardzo znaczna wysokość wody i to, że nigdzie nie znalazłem 

 śladu jej odpływu. Obszedłem boki góry najdokładniej, spodziewając się znaleść 

 jakie źródło, lecz i to było daremne, tylko na łące niedaleko r. Sałanty wytryska 

 źródełko, które, jak utrzymują, nigdy nie wysycha, tak jak nie zmienia się wyso- 

 kość wody w tym stawiku. Głębokości tego wodozbioru nie mogłem zmierzyć: mia- 

 łem pręt 2 metry długi, lecz ten nie dostał dna. 



Raz jeszcze notuję dla większego zaakcentowania to, że kształt powierzchni, 

 pomimo całkowitego braku cembrowin, (przynajmniej żelaznym prętem odszukać 

 ich nie mogłem), jest zupełnie prawidłowym prostokątem. Woda tam znajdująca 

 się jest czysta i przyjemnego smaku. 



Na płaszczyźnie górnej, na bokach i u podnóża góry żadnych oznak bytu 

 człowieka nie dostrzegłem, a tylko na łące od strony południowo-zachodniej, nie- 



*) Opis dokładniejszy gór zwanych piłkalnis umieściło pismo Wisła w tomie III zeszyt za 

 Kwiecień, Maj, Czerwiec, 



