T. DOWGIRD. CMENTARZYSKO I PIŁKALNIE W IMB ARACH. 



7 



Wkońcu starszemu bratu sprzykrzyło się dzielić zdobyczami z młodszym i kiedy 

 tamten wracał z jakiejś wyprawy, starszy, będący na górze, wybił jego rycerzy 

 i jego zabił, a odebrawszy świeżo zdobyte łupy, wrócił do swej siedziby. Lecz, 

 gdy chciał przejść wał, oddzielający część jego od braterskiej, ziemia się rosstąpiła 

 i pochłonęła go z całym pułkiem i całem bogactwem, a na tern miejscu wystąpiła 

 woda. Od tego czasu siedzą oni w tej górze i ta czarna świnia, którą widział Jan, 

 to właśnie ten brat starszy, czarne konie to jego służba, a psy to jego rycerze. 



Obie te legiendy opowiadali mi robotnicy, jak wyżej wspomniałem i starałem 

 się je prawie dosłownie przetłumaczyć, zachowując niektóre zwroty i wyrażenia, 

 przez nich używane. 



Badania cmentarzyska były dokonane w ciągu dwu dni: 7 Sierpnia r. 1885 

 i 16 Września r. 1886 i ograniczyły się do niewielkiej cząstki cmentarzyska, która 

 została całkowicie zbadaną. {Przestrzeń ta zajmuje 132 m 3 , z których 92 m 2 zo- 

 stały zbadane w roku 1885, a 40 m 2 w r. 1886. 



Badania prowadzone były w obu razach zapomocą rowów równoległych, 

 w odstępach półmetrowych głębokich na 1,5 metra. 



Przestrzeń zbadana została na gruncie oznaczona dużemi kamieniami, a na 

 plan cmentarzyska naniesiona tak, że z łatwością można ją odszukać. 



Na tej przestrzeni spotkałem pięć grobów, mniej więcej na głębokości jedne- 

 gojnetra. W warstwie między 10 a 30 centymetrami od powierzchni wydobyli- 

 śmy kilkanaście przedmiotów bronzowych, luźno leżących. 



Grób Nr. I został odkryty w pierwszym dniu badań, dno jego leżało o 1,20 m 

 niżej od powierzchni cmentarzyska. Budowa grobu tego jest bardzo prosta, jest- 

 to dół o średnicy 2-metrowej, a głębokości 1,20 w, o ścianach prawie pionowych 

 z dnem, wysypanem białym piaskiem, bez użycia innego materyjału. Zawdzięcza- 

 jąc tylko naturze gruntu tego cmentarzyska, mianowicie glinie, ułożonej w wyra- 

 źne, dość cienkie warstwy, przedzielone drobnym żwirkiem, mogłem dostrzedz ten 

 grób, który niczem innem się od otaczającej go ziemi nie różnił, oprócz tego, że tu 

 warstwy gliny nie były widoczne, a tylko na głębokości 1 metra wyraźnie wystąpiła 

 plama tłuszczowa. Śladów kości, ani popiołów wcale nie dostrzegłem i tylko na 

 dnie na samym środku koła, białym piaskiem wysypanego, znalazłem bardzo ładną 

 sprzączkę (tab. 3 fig. 12) z białego metalu, ślicznie zachowaną i bardzo starannie 

 wykonaną. 



Sprzączka ta leżała w tym układzie, jak jest podana na rysunku. Ozdobiona 

 jest tylko na końcach niezłączonych drobnemi karbkami, a pozostałe części są zu- 

 pełnie gładkie. Średnice tej sprzączki: jedna 0,022 m, druga 30,30 m; najmniej- 

 sza szerokość 0,008 m, największa 0,018 m. 



O pół metra na południe od tego grobu, na takiej że prawie głębokości (bo 

 z dnem 1,10 m od powierzchni cmentarzyska), w ten sam sposób odkryłem grób 

 drugi (tab. 3), oznaczony liczbą II, który się różnił budową od poprzednio opi- 

 sanego. 



Dół tu nie był okrągły, lecz owalny, o średnicach 2,25 w i 1,50 m, na dnie pod 

 ścianami prawie prostopadłemi leżało 1.0 kamieni dość dużych w pewnych odstępach 

 których układ jest ściśle podany na tab. 3. Środkiem leżały szczątki drzewa z korą 

 (f), które zajmowały przestrzeń długą 1,60 m i szeroką około pół metra. Szczątki te 



