96 



DZIAŁ III. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



charakterystycznych dla łąk błotnych roślin przyłącza się tu Eriophorum 

 angustifolium, parę gatunków skrzypów i mchy liściaste. Osoka ma na łą- 

 kach swilskich licznych przedstawicieli, z których kilka tylko podanych w spi- 

 sie udało mi się określić. 



Las iglasty ciągnie się wielkiem półkolem z północy ku południo-wschodo- 

 wi. Przerzyna go rzeczka Swilica i wpadająca do niej z lewej strony Ohur- 

 niowka. Las po jeduej stronie Swilicy jest położony znacznie niżej, bogatszy 

 w wilgoć i przedstawia mniej wyraźną charakterystykę boru. Z większych 

 mokradeł leśnych wspomnę Miadźwioduchę, wielkie bagno, położone z jednej 

 strony Swilicy i Słapiszcze z Praży tonką, po drugiej stronie Swilicy. Warstwa 

 górna gruntu w Miadźwiodusze i Słapiszczu jest utworzona przez próchnicę 

 osokową. Najbardziej charakterystyczne dla Miadźwioduchy rośliny są: Bagno, 

 brusznica, łochynia (Vaccinium uliginosum). Zamiast rosnącej na łąkach 

 osokowych wełnianki wązkolistnej, występuje tu char akterj r s tyczna dla leśnych 

 mokradeł wełnianka pochwiasta (Eriophorum vaginatum). Prazytonka w gór- 

 nej swej warstwie zawiera próchnicę mchową. Z roślin rośnie tu gromadnie Żóra- 

 wina (Vac. oxyccocus) i rosiczka okrągło — i podłużnolistna. Epipactis pa- 

 lustris rośnie tu również w wielkiej ilości. 



Wszystkie wspomniane wyżej mokradła za pośrednictwem licznych stru- 

 mieni łączą się ze Swilicą. 



Flora jawnokwiatowa lasu swilskiego jest dość uboga: tylko w miejscach 

 niższych i wilgotnych ma ona swoich licznych przedstawicieli. Za Swilicą 

 znaczną przestrzeń porasta tylko wrzos naprzemian z brusznicą. Za to flora 

 skrytokwiatowa przedstawia dla badacza nieskończone bogactwa. Za Swilicą 

 kilka gatunków chrobotka znaczne pokrywa przestrzenie. W późnej jesieni 

 wznoszą się wśród licznych gatunków mchów zielonawe plechy Cetrariae 

 islandicae a przy samej ziemi rozścieła się kilka gatunków wątrobowców. 

 Grzybów znajduje się nieskończona ilość gatunków. Badacz flory skrytokwia- 

 towej znalazłby bogaty materyat do studyów swoich, że już zamilczę o śluzow- 

 cach, pleśniach i zielonoroślach kryjących się p~d odstającą z łatwością korą 

 starych, zmurszałych pni drzewnych. 



Swilica płynie z południo-wschodu ku północo-zachodowi; szerokość jej 

 wynosi koło dwu sążni. Ohurniówka jest daleko węższa i ledwie na miano 

 rzeczki zasługuje. Latem, w czasie suszy obie rzeczki są bardzo płytkie; z każ- 

 dym jednak deszczem nieco ulewniejszym Swilica wzbiera znacznie. Na wiosnę 

 obie rzeki rozlewają szeroko, zatapiając wszystkie łąki pobrzeżne, przyczem 

 w miejscach niższych wody wchodzą w głąb lasu i zalewają błota i mokradła 

 leśne. "Wysoki stan wody trwa na Swilicy dość długo, dlatego, że oba jej brze- 

 gi są po większej części porosłe lasem. 



Obie rzeki wiją się kręto po wązkiej, otoczonej z obu stron stromemi spa- 

 dami gruntu łączce, to zbliżając się do samych ow}'ch stoków i podmywając 



