ŹUKT CZYLI GNOJÓWCE KRAJOWE. 



185 



cze ma bardzo ciemne, z brzegami tejże samej barwy co i pokrywy silnie błysz- 

 cząco-szklistej. 



Wszędzie niesłychanie pospolity, przebywa w każdym gnoju, a najchętniej 

 w tłustym końskim w to warzy stwiea sordidus i rufescens. Koło Warszawy 

 bardzo pospolity i liczny, najliczniejszy od połowy lipca. Na wiosnę nigdzie go 

 nie znajdowałem. W Alpach żyje odmiana prawie czarna, taki okaz posiadam 

 z pod Meranu, znaleziony w 1891 roku w końcu czerwca. 



B. hydrochaeris. Fabr. Seidl. 



Długość 7 do 9 mm- 



Największy z gatunków tego rodzaju. Brzeg przedkarcza z przodu ma 

 opatrzony dość wydatnym rąbkiem (Seidlitz). Grłówną wszakże charakterystyką 

 jego jest to, że na wszystkich kantach i nagięciach ma cienkie płowe włoski 

 (Eedtenbacher), włoski te, w miarę starzenia się owadu, ścierają się, ale zawsze 

 są widoczne. Kształtem ogólnym podobny do poprzednich, ale większy i szer- 

 szy, oraz bardziej wypukły. Przedkarcze plamą opatrzone, pokryte dość gęstemi, 

 wydatnemi nakłuciami. Barwa przeważnie ochrowa, na głowie ma ciemniejszą 

 plamę. Samice mają cechy mniej wydatne. U nas bardzo rzadki. 



Nowicki notuje go jako miejscowego w okolicy Miechowa. W Europie 

 południowej i w Węgrzech częstszy — Eedtenbacher, Beitter, Weise (B. meridio- 

 nalis). Sam go nigdy w kraju nie znalazłem i nie wiem czy koło Warszawy 

 kiedykolwiek był znaleziony. 



B. nitidulus (Fabr. Seidl.). 



Najmniejszy z pomiędzy wszystkich gatunków tego rodzaju. 

 Długość jego ciała wynosi 4 do 5 mm. 



Cechy podobne do poprzednich, tylko, że jest bardziej walcowaty. 



Przedkarcze na przodzie bez krawędzi silnie połyskujące, jak i reszta cia- 

 ła. Pasemka na pokrywach bardzo wypukłe, głębokiemi prążkami ocl siebie 

 rozgraniczone. Głowa i przedkarcze czarne z czerwonawym szerokim brzegiem. 

 Pokrywy skrzydłowe słomiasto żółte z czarnym szwem. Spód ciała, jako też 

 i kończyny brunatno-czarniawe. Ostatni pierścień odwłoka (pygidium), jasno- 

 żółty. 



U nas nader rzadki; w górach Beskidu zachodniego częstszy. Dwa oka- 

 zy znalazłem w połowie lipca koło Skierniewic. 

 B. immundus (Creutzer. Seidl.). Fig. Nr. 31. 

 Długość 4 do 7 mm. 



Najpodobniejszy na pozór do B. sordidus i często z nim mieszany, cho- 

 ciaż bardzo się różni, szczególniej ubarwieniem. 



Grłowa przed oczyma nie rozszerzona bez wyrostków. Przedkarcze gęsto, 

 drobno ponakłuwane, jak również i pokrywy poznaczone drobnemi płytkiemi 

 nakłuciami. Pasemka tychże zupełnie płaskie. 



Skutkiem tych drobnych gęstych nakłuć cały owad wygląda matowo. 



Pam. Eizyogr. Tom XIV. Dział III. — 24 



