196 



DZIAŁ III. BOTANIKA I ZOOLOGTA. 



Można go znaleźć wszędzie koło Warszawy. Okazy moje pochodzą z Sa- 

 skiej Kępy, a jeden z bardzo długiemi plamami z pod Symferopola. 

 N. niger (Panz. Seidl.). 



Długość 5 do 6,5 mm. 



Wielu autorów podaje jego długość tylko na 5 mm., jednakowoż nasze 

 bywają też często znacznie dłuższe. 



Kształtem ogólnym do poprzedniego bardzo podobny, ale zazwyczaj bardziej 

 wydłużony i nie tak silnie wypukły. Głowę ma silniej po nakłuwaną, niemal 

 chropowatą. Przedkarcze posiane daleko silniej i gęściej nakłuciami nierów- 

 nej wydatności. Pasemka pokryw skrzydłowych, zazwyczaj, zupełnie płaskie. 

 Prążki między temiż wydatne z podłużnych prostokątnych wgłębień utworzo- 

 ne. Cały czarny, połyskujący. Łapki ku zakończeniu coraz jaśniejsze, tak, że 

 ostatni ich członek jest rdzawego koloru. 



Wszędzie w kraju bardzo pospolity, można go znaleźć nawet w mieście. 

 Żyje w każdym nawozie. 



U. plagiatus (L. Seidl.). Figura Nr. 45 



Długość 3,5 do 4 mm. 



Mniejszy od poprzednich, cały kształt ciała wypuklejszy, niż u tam- 

 tych. Pokrywy na brzegach równoległe, w 2 / 3 swej długości zaczynają się co- 

 kolwiek zwężać i są wystająco jajowato zakończone. Zapiersie (metasternum) 

 w środku silnie punktowane. Głowa słabemi nakłuciami gęsto poznaczona, 

 przedkarcze ma grube, ospowate nakłucia. Pokrywy skrzydłowe z zupełnie 

 płaskiemi pasemkami, wyraźnie, lecz bardzo cienkiemi kreskami od siebie po- 

 rozgraniczane. Przedkarcze jest dość połyskujące, pokrywy prawie matowe. 



Czały czarny, z dwiema ponsowemi, podłużnemi, skośnemi plamami wśród 

 pokryw. Plamy te dużą przestrzeń pokryw zajmują i są jakby naciekłe. . Cza- 

 sem brakuje ich zupełnie (2V. var. concolor Szilsky). Ta odmiana jest pospo- 

 litsza od typowej. 



Wogóle obie odmiany są dość rzadkie u nas. Znajdowałem obie w Ja- 

 błoni pod Otwockiem, na pastwiskach w gnoju końskim. Znaleźć je można 

 pod Warszawą na Saskiej Kępie, gdzie je też zbierał w licznych okazach Woj- 

 ciech Mączyński. 



Limarus (Mulsant). 



Głowa z silnemi trzema wyrostkami, z tych średni, szczególniej u samców, 

 bardzo wydatny, u samic wszystkie wyrostki mniej wybitne. 



Tarcza głowy na przodzie % dwoma rozstawionemi, ostro zakończonemi 

 wyskokami. Całe ciało zwięzłe, pokrywy ma szersze niż przedkarcze, które jest 

 wydatnie, grubo i gęsto ponakłnwane, a nawet chropowate. Z pomiędzy kilku 

 gatunków i odmian tego podrodzaju u nas przytrafia się: 



L. Zenkeri (Germar. Seidl.). Fig. Nr. 46. 



Długość ciała 4 do 5 mm. 



Do powyżej opisanych cech podrodzajowych należy dodać następujące: po- i 

 krywy z ostrosterczącemi, gęsto ponakłuwanemi pasemkami, poprzedzielane- ! 



