200 



DZTAb III. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



Owad u nas bardzo rzadki, w niektórych latach nigdzie go niema. Bar- 

 dzo rzadko znajduje się licznie. Poraź pierwszy znalazłem jeden okaz na Sas- 

 kiej Kępie w roku 1863 w połowie maja, w 1864 nigdzie na niego nie natrafi- 

 łem. Drugi okaz znalazłem w r. 1865 z początkiem maja w bardzo chłodny 

 dzień też na Saskiej Kępie. Potem przez lat kilka nie natrafiłem na niego, 

 dopiero w r. 1868 znalazłem sporą ilość, bo aż czterdzieści sztuk, dnia 19 kwie- 

 tnia w krowieńcach. W roku 1873 znalazłem jeden okaz w Poturzycy pod So- 

 kalem, a pomimo gorliwego poszukiwania, więcej nie zdołałem tam zebrać. 

 Ostatniego znalazłem w roku 1888 ponownie na Saskiej Kępie, a od tej pory 

 nigdzie na niego nie natrafiłem. W innych krajach Europy też się przytrafia; 

 w katalogach sprzedawców nieczęsto notowany. Pojawia się wcześnie z wios- 

 ną, wśród pełnego lata w połowie lipca i w sierpniu niema go już wcale. 



A. rufipes (L. Seidlitz). Fig. M 51. 



Długość od 10 do 14 mm- 



Głowa bez wyrostków. Silniej wypukły od poprzedniego. Przedkarcze 

 cokolwiek ku przodowi zwężone, słabo tu i ówdzie zatartemi punktami posiane, 

 stosunkowo do pokryw bardzo krótkie. Pokrywy z pasemkami prawie płaskiemi, 

 wydatnie rozgraniczonemi. Cały owad niezbyt połyskujący, barwy ciemniejszej 

 lub jaśniejszej, czarno-karmazynowo rudej. 



Wszędzie w kraju i w okolicach Warszawy niezmiernie pospolity, przeby- 

 wa chętniej na pastwiskach leśnych, w mażących krowieńcach. 



Nie pamiętam czy kiedykolwiek na niego na wycieczkach nie natrafiłem. 

 W roku 1867 znalazłem kilka okazów w Bagateli w pajęczynie, jeszcze żywych. 



A. depressus. L. Seidl. Fig. Nr. 52. 



Długość 6,5 do 8,5 mm. 



Grłowa stosunkowo duża, cały bardziej płaski od poprzedniego, całą po- 

 wierzchnię ciała ma gęsto kropkowaną, pokrywy mają silniejsze nakłucia niż 

 głowa i przedkarcze. Pasemka pokryw płasko-wypukłe. 



Cały wierzch ciała niezbyt połyskujący. 



Barwa, z wyjątkiem czerwono-wiśniowych pokryw i ciemniej czerwonych 

 łapek, stale czarna. 



Owad w kraju całym zazwyczaj pospolity i liczny, gdzieniegdzie tylko 

 bywa rzadszym. 



W roku 1892, w bardzo chłodny dzień majowy, natrafiłem na niezliczoną 

 ilość tego owadu na Bielanach pod Warszawą, poprzednio znalazłem też dość 

 w lesie wawerskim. Wogóle przekłada okolice lesiste, na obszernych pastwi- e 

 skach trudno się z nim spotkać, wręcz przeciwnie niż ze stałą jego odmianą: 



A. var. atramentarius (Er. Seidl.), 



który woli wielkie pastwiska łąkowe. Różni się tern od poprzedniej od- 

 miany, że jest zazwyczaj większy (9 mm), głowę ma znacznie większą, jest 

 bardziej matowy, oraz gęściej i silniej ponakłuwany przytem zawsze bez odmia- 

 ny stale cały czarny, stanowi niejako przejście do: 



