ŻUKI CZYLI ttNOJOWCE KRAJOWE. 



201 



Acrossus luridus (F. Payk.). Fig. Nr. 53. 

 Długość ciała 7 do 10 mm. 



Ogólne kształty ciała prawie takież same jak u poprzedniego, odmiany 

 miejscowe czasem nawet barwą się nie różnią i są całkiem czarne. Przedkarcze 

 zazwyczaj ma słabiej ponakłuwane niż atramentarius, a pasemka na pokrywach 

 zupełnie płaskie, gdy u tamtego są cokolwiek wypukłe. Tarcza wydatniejszym 

 i grubszym marginesem otoczona. Odmiana czarna częściej się zdarza w kra- 

 jach Europy południowej, u nas typowe osobniki mają pokrywy brudno-żółte, 

 poznaczone podługowatemi, pościnanemi, czarnemi plamami. Na siódmem 

 i ósmem pasemku mieści się plama, która stanowi zakończenie pierwszego pa- 

 sma, ostro łukowatego, plam podobnych umieszczonych na trzeciem pasemku 

 najniżej. Drugie pasmo plam znacznie niżej położone mieści się na drugiem, 

 czwartem i szóstem pasemku poczynając od szwu. Prążki pomiędzy pasemka- 

 mi wązkie czarne po obu stronach swych granic. Opisane czarne plamy są 

 większe lub mniejsze, czasem się z sobą łączą, czasem zajmują większą część 

 pokryw, tak, że tylko z tyłu pozostaje kilka plam jaśniejszych. 



Wszędzie w kraju niezmiernie pospolity i liczny, chociaż po lewej stronie 

 Wisły niezbyt częsty. Na Saskiej Kępie można go rok rocznie spotkać w oka- 

 załej ilości. Przebywa w towarzystwie Clobopterus rraticus i A. atramentarius 

 w mażących krowieńcach. 



Odmianę czarną z jaśniejszemi plamami na końcu pokryw mam z pod 

 Sj-mferopola. 



Amoecius. Mulsant. 



Dawniej od rodzaju Aphodius oddzielony, obecnie znów od niego zaliczony. 



Głowa silnie wypukła z wydatną łukowatą listewką, tarczka silnie obrę- 

 biona z dwoma dość ostro rozstawionemi wyskokami, przedkarcze na brzegach 

 i u podstawy wydatnie gładko obrębione. Seidlitz. 



Amitioecius brevis. Erichson. Figura Nr. 54. 



Długość 4 do 4,5 mm. 



Silnie wypukły, podługowaty, pokrywy skrzydłowe długie, przedkarcze 

 poznaczone grubemi nakłuciami, które są coraz gęstsze i grubsze postępując od 

 środka ku dolnym kantom, zresztą nakłucia bardzo nieregularnie poustawiane. 

 Pasemka pokryw silnie wystające, głębokiemi szerszemi karbowanemi brózdami 

 porozgraniczane . 



Barwa kawowa czarna, z naciekiem granic ciała czerwonym Wyskoki 

 przednie tarczy głowy najjaśniej-rdzawe, trochę przeświecające. Owad u nas 

 rzadki, zdarza się w gub. kieleckiej i lubelskiej. Mój okaz, który dostałem od 

 p. L. Dembowskiego, znaleziony został przez tegoż w okładach inspektów koło 

 Horodła. Przekłada okolice piaszczyste i żyje w zeschłym nawozie. Częściej 

 niż wśród kontynentu zdarza się na wybrzeżach morskich. Nie wiem czy go 

 kto znajdował koło Warszawy. 



Plagiogonus (Mulsant). 



Pum. Fizyog. Tora XIV. Dział III -26 



