206 



DZTAŁ III. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



Tarcza głowy prawie kształtu półkola, cokolwiek naprzód wydłużona i wy- 

 sunięta nad organy gęby. Owad cały mocno połyskujący, jakby dobrze wy- 

 polerowany. Barwa zależy od wieku, bardzo młode okazy są rdzawo czerwone, 

 w miarę starzenia się ciemnieją i stają się czasem zupełnie czarne (Jacquelin, 

 Daval), przeważnie jednak są czarno -czekoladowej barwy, z nogami ciemno - 

 rdzawemi. Wszystkie kontury ciała oraz nóg rudemi włosami porośnięte. 

 Przedkarcze u swej nasady najszersze, zwęża się w zaokrąglonych liniach ku 

 przodowi. Dziesięć pasemek każdej pokrywy płaskich, wyraźnie ale słabo li- 

 nijnemi prążkami rozdzielonych, dwie z tychże ku bokom pakryw mają zale- 

 dwie uwydatnione rozgraniczenia. 



Pomieniony gatunek właściwych skrzydeł nie posiada. Owad bardzo po- 

 spolity na wybrzeżach morskich, szczególniej pospolitym jest nad morzem Nie- 

 mieckiem w Belgii. W roku 1892 w okolicy Blanbenberghe natrafiłem na nie- 

 zliczoną ilość tych owadów, które wydobywały się z suchych odpadków gnoju 

 i rozkładających się resztek roślin morskich. Czy zawsze tak są pospolite, jak 

 wówczas tego nie wiem. Do początku września nie widziałem ich tam wcale, 

 dopiero naraz z początkiem tegoż miesiąca mnóstwo się ich ukazało. 



TJ nas zdarzają się bardzo rzadko pod Warszawą w stronie Miłosnej, koło 

 Ojcowa lub Olkusza można je znaleźć częściej, równie koło Ciechocinka lub 

 Buska, hr. Wł. Dzieduszycki wymieuia go jako owada z okolic Zakopanego 

 w Tatrach. 



Wielce różnym gatunkiem od poprzedniego ze względu na ogólne zarysy 

 ciała jest: Aegialia rufa i gdy poprzednia jest prawie kulkowata i wygładzona 

 ta Aegialia rufa jest wydłużona (cylindryczna) tak, że możnaby ją uważać za 

 owada do innego rodzaju należącego. Jednakowoż kształt ciała nie decyduje 

 jeszcze o odrębności rodzaju, a główną cechą jest ukształtowanie narzędzi ru- 

 chu, wzroku, oraz uformowanie szczęk. Otóż te wszystkie organy są zupełnie 

 takież same jak u Aegialia arenaria. Głowa bardziej wypuklona, szczególniej ku 

 przodowi, nie traci jednak przez to zwypuklenie charakterystyki ogólnej i kształt 

 ma prawie jednakowy, jak u poprzedniego gatunku. Przedkarcze u nasady 

 opatrzone wyraźnym ważkim rąbkiem. 



Powierzchnia ciała wszędzie wybitnie poznaczona i tak: tarcza głowy fał- 

 dowato chropowata, przedkarcze z wyniosłościami na całej swej powierzchni; 

 jednocześnie między granicami tychże drobuiutkich wyniosłości ponakłuwany. 

 Pokrywy skrzydłowe o pasemkach wypukłych porozdzielanych wyraźnemi wgłę- 

 bionemi prążkami, zamienionemi w wydatne rynienki, tylko o połowę węższe 

 od samych pasemek; czy ta szerokość jest stałą lub zmienną, tego nie wiem, 

 gdyż dotychczas zbadałem tylko dwa okazy tego owada. 



Barwa całego ciała jest jasno-rdzawa z wyjątkiem dwu prążków, które 

 biegną łukowato, w kierunku od oczów do środka głowy i gubią się ostremi 

 zakończeniami na czole — te są czarne. 



Jeden okaz opisanego owada znalazłem 20 czerwca 1894 roku podczas 

 przyboru Wisły w pianie rzecznej w okolicy Żerania pod Warszawą, zresztą 



