J. S1EM1RADZK1. — ZAR^S GEOLOGII WARSZAWY. 



7. 



4) mułki piaszczyste rozmaitej bar- 

 wy przecięte cienką warstewką 

 gliny 15,10 



5) piasek czysty, ostry, przechodzą- 

 cy ku spodowi w czysty zwir, 



bez domieszki gliny 3,33 



6) twarda żółta glina z głazami na- 

 rzutowemi 0,25 



7) piasek miałki gliniasty, niżej żwi- 

 rowaty 4,39 (I warstwa wodna) 



8) ił brunatny bardzo twardy 5,50 



9) ił ciemno-popielaty twardy z gła- 

 zami narzutowemi 21,50 



10) bardzo drobny piasek 2,17 (II warstwa wodna) 



11) ciemno-popielaty twardy ił (opoka). 



V. Raport o źródle w gliniankach za rogatką Jerozolimską (inż, Stan. 

 Arndt) 1881. 



Glinianki Halpera zostały zalane przez wody ze źródła, od- 

 krytego w głębokości około 60 stóp. ang. Woda wydobywa się 

 szybko i pod wysokiem ciśnieniem. Woda pochodzi z warstwy wo- 

 donośnej położonej znacznie niżej, aniżeli we Włochach i Szczę- 

 śliwicach — stąd wniosek, że warstwa wodonośna obniża się zna- 

 cznie, postępując ku Wiśle od strony Włoch. 



Z powyższych raportów wynika, że warstwa wodna, którą jak widzie- 

 liśmy stanowią tłuste gliny oligoceńskie obniża się zarówno w kierunku od 

 Włoch i Szczęśliwie ku rogatce Jerozolimskiej, jako też i w kierunku od 

 Powiśla ku tej samej rogatce — czyli, że na polach Woli mamy najgrubszy 

 pokład warstw dyluwialnych, wypełniających podługowatą kotlinę (łęk syn- 

 klinalny?) w glinach oligoceńskich. 



Pozostaje do rozwiązania kwestya, czy kotlina w oligocenie jest utwo- 

 rem erozyjnym, czy też fałdą tektoniczną. O tektonice oligocenu w Kró- 

 lestwie Polskiem dotychczas nic jeszcze nie wiemy — bądźcobądź uważać 

 należy za pewnik, że warstwy pstrych glin poznańskich nie leżą bynaj- 

 mniej poziomo, w Prusach bowiem wykazano w nich dwa odmienne kierun- 

 ki wypiętrzenia, powodujące pasmowy układ wychodni oligocenu na Pomo- 

 rzu i w Prusach, Kwestyą tę pozostawiam otwartą, polecając ją uwadze 

 geologów naszych. 



